ย่างคล้ายว่าจะเป็นเช่นนั้น
แรกเริ่มเยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจ แต่มือของนางถูกต้าซือมิ่งบีบทีหนึ่งนางก็เข้าใจทันที ใบหูของนางแดงขึ้นอีกครั้ง เจ้าคนบัดซบนี่…ปฐมราชินีเยี่ยนที่เกือบเป๋ไปด้วยก็รีบถามขึ้นอย่างมีจุดยืน ไม่ไขว้เขวไปตามคำพูดนั้น “พูดความจริง เหตุใดจึงอาเจียนเป็นเลือด”“เหมือนกับว่าจะมีข้าสีทองอีกคนหนึ่ง” หรงอี้ไม่ค่อยแน่ใจนักเพราะว่าเมื่อครู่นี้เขาเห็นเพียงภาพเลือนราง อีกทั้งเขายังเห็นเพียง‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทอง ไม่เห็นพวกอินหลิวเฟิงเยี่ยนอวี๋ชินแล้ว “มั่นใจหน่อย ตัดคำว่าเหมือนกับว่าออกไป ต้องมีเจ้าสีทองอีกคนหนึ่งแน่ๆ”“ทอง?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหยิบด้ายสีทองจากแขนเสื้อของเขาออกมาถามว่า “แบบนี้หรือขอรับ”จิ่วอิงได้ยินดังนั้นก็หยอกเขา “แหม เสี่ยวเป่ารู้ด้วยว่านี่คือสีทอง”“แน่นอน เป่าชอบที่สุด” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มร่า “แวววาว”เยี่ยนอวี๋ก็ยิ้ม นางจูบเด็กน้อยผู้น่ารักน่าเอ็นดู “แม่ก็ชอบเช่นกัน”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มสดใสกว่าเดิม “เหมือน แม่”เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยเข้ามาจูบอีกสองสามที รักเด็กน้อยผู้น่ารักน่าชังคนนี้มากจริงๆ
ต้าซือมิ่งกระแอมเบาๆ ทำให้เยี่ยนอวี๋ต้องถามต่อว่า “เช่นนั้นเมื่อครู่นี้เจ้าถูกหัวทองนั่นทำร้ายหรือ”“ไม่เชิง เพียงแต่รับรู้ถึงเขาจึงสูญเสียพลังงานไปมาก อยู่ห่างกันไกลด้วย” หรงต้าซือมิ่งที่พูดพลางศึกษาแอนนาน้อยอย่างระมัดระวังเขาก็มั่นใจว่าแอนนาน้อยตั
