วนี้เกี่ยวข้องกับ ‘เขา’ หัวทองคนนั้น แต่ขณะที่เขากำลังศึกษาแอนนาน้อย แอนนาน้อยเองก็ดูเหมือนกำลังศึกษาเขาเช่นกัน ทั้งยังพิจารณาอยู่เป็นเวลานานพอควร จนถึงบัดนี้…“พ่อ?” แอนนาน้อยที่เอ่ยปากก็เรียกพ่อทันทีทำเอาต้าซือมิ่งหน้าดำคล ้าทันทีเยี่ยนอวี๋หลุดหัวเราะออกมา เยี่ยนเสี่ยวเป่าตะลึง ทำไมมีคนมาแย่งพ่อมากมายเช่นนี้เล่าจิ่วอิงหัวเราะคิกคัก “อี้เอ๋อร์ ยินดีกับเจ้าที่ได้บุตรสาวด้วย ตระกูลหรงของเจ้าขาดบุตรสาวพอดี ตอนนี้มีแล้วหนึ่งคนพอดีเลย”“ไสหัวไปซะ” ต้าซือมิ่งถีบมันออกไปทันที เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ข้าไม่ใช่พ่อเจ้า”แอนนาน้อยมองจับผิดต้าซือมิ่ง ยังคงยืนกราน “พ่อ”“ฮ่าๆๆ…” เยี่ยนอวี๋เปล่งเสียงหัวเราะอันไพเราะสดใสออกมากราวกับเสียงธารน ้าไหลและเสียงนกไป่หลิงขับร้องในหุบเขา ไพเราะยิ่งนัก
เยี่ยนเสี่ยวเป่าเคลิบเคลิ้ม เขาอิงอกของท่านแม่อย่างเชื่อฟังแล้วเซ่าเฮ่าเองก็ชะงักงัน เพราะว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินนายท่านหัวเราะอย่างร่าเริงและมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ยามปกตินางมักจะนิ่งสงบ แข็งแกร่งและสง่างามต้าซือมิ่งที่ถูกล้อเลียนก็โอบภรรยาพร้อมลูกเข้ามาในอ้อมอกและยังบีบเอวบอบบางของภรรยา “นางเรียกข้าว่าพ่อจริงๆ ก็ต้องเรียกเจ้าว่าแม่ด้วย”“ข้ารับได้นะ” เยี่ยนอวี๋ยังหัวเราะ ไม่คิดเลยว่าศัตรูจะกลายเป็นบุตรสาว ก็รู้สึกประหลาดดี นางไม่คัดค้านแต่อย่างใดทว่าต้าซือมิ่งกลับไม่เห็นด้วยอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเตื
