และจิ่วอิงที่เหินมาจากท้องนภาส่งเจ้าตัวน้อยมาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว“แม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สัมผัสกลิ่นอายของท่านพ่อและท่านแม่ได้นานแล้ว ในที่สุดน ้าตาเขาก็หยุดไหล แต่น ้าเสียงยังสะอึกสะอื้น น่าสงสารจับใจ
เมื่อเซ่าเฮ่ามาถึงข้างหน้าพวกเขา เยี่ยนอวี๋ก็เห็นดวงตากลมโตที่ร้องไห้จนบวมของเด็กน้อย พลันรู้สึกสงสาร ครั้นกำลังจะยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยมา เด็กน้อยของนางก็กระโจนเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อแล้ว จากนั้น…ตุบเยี่ยนอวี๋เป่ากำหมัดทุบอกของท่านพ่อเขาทันที ยังตำหนิเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “พ่อโกหก หนีไปเอง ไม่พาเป่า แงงงง…”เด็กน้อยตำหนิเสร็จแล้วก็ร้องไห้ บอกว่าตนเองตกใจและรู้สึกน้อยใจมากต้าซือมิ่งจะทำอย่างไรได้ เขาได้แต่รวบตัวเด็กน้อยไว้ให้ดี ปลอบประโลมอย่างไร้หนทางว่า “ก็เจ้านอนอยู่นี่ พ่อและแม่ออกมาทำธุระต้องขนาดนี้เลยหรือ”“แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้ต่อ ไม่พอใจกับการปลอบประโลมของท่านพ่อเยี่ยนอวี๋ยื่นมือไปเช็ดน ้าตาให้เด็กน้อย “เสี่ยวเป่าไม่ร้องแล้ว ครั้งหน้าพาเสี่ยวเป่ามาด้วย ดีหรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าถลึงดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน ้าตามองท่านพ่อเขา“พาเจ้ามาด้วย” ต้าซือมิ่งได้แต่ตอบตามนั้น
เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหยุดร้องไห้ได้ในที่สุด แต่กลับเช็ดถูน ้าตาบนตัวท่านพ่อของเขาเหมือนกับเอาคืน จากนั้นก็ยื่นมือน้อยๆ ไปหาท่านแม่อย่างเรียกร้องความสนใจ “แม่…”ต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยกลับมา “แม่เจ้ายุ่งอยู่”“เสี่ย
