วเป่าไม่ร้อง ประเดี๋ยวแม่อุ้มเจ้านะ” เยี่ยนอวี๋ลูบขนอ่อนน้อยๆ บนศีรษะของเด็กน้อย อันที่จริงอยากจะบอกว่าอุ้มเด็กไม่รบกวนนางมากเท่าไร ทว่าในเมื่อพ่อเด็กพูดเช่นนี้แล้วก็ประเดี๋ยวค่อยอุ้มก็ได้เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็เชื่อฟัง เขาแอบอิงซอกคอของท่านพ่ออย่างน่าเอ็นดูแล้ว มือข้างหนึ่งก็กอดคอเรียวยาวของท่านพ่อเขาไว้พลางมองไปรอบทิศเซ่าเฮ่าที่ดูถึงตรงนี้ในที่สุดก็โล่งอก “นายท่าน อารมณ์ของนายน้อยไม่ธรรมดาเลย เมื่อครู่นี้เกือบจะใช้ค้อนทุบศีรษะของเทียนตี้แล้ว”“ขวาง” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่านั่นเป็นเพราะน้องเทียนตี้สมควรใครให้มาขัดขวางพี่เป่า แต่เป่าดันทุบไม่โดน น่าโมโหจริงๆต้าซือมิ่งที่ลูบเด็กน้อย เขาเองก็รู้สึกพึงพอใจมาก คิดในใจว่าสมแล้วที่เป็นบุตรของเขาหรงอี้ เขาหยิบไข่ฟองนั้นออกมายื่นให้เด็กน้อย
“เอ๋” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกดึงความสนใจไปแล้ว เขาทำท่าจะคว้าไข่สีดำนั่นมาเยี่ยนอวี๋รีบเตือนทันที “อย่ายื่นทุกอย่างให้เสี่ยวเป่าสิ ระวังเขา…”เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันพูดจบกร๊อบเยี่ยนเสี่ยวเป่ากัดลงไปแล้วเยี่ยนอวี๋ “…”นางกำลังจะพูดอยู่พอดีเลย เด็กน้อยคนนี้ช่าง…เยี่ยนอวี๋พูดไม่ออก ต้าซือมิ่งเองก็มองเด็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ถึงอย่างไรเมื่อไข่ดำฟองนั้นถูกเขากัดแล้ว มันก็มีชีวิตขึ้นมาทันที“นี่คือ?” เซ่าเฮ่าและจิ่วอิงล้อมเข้ามาดูเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลัวว่าไข่จะถูกแย่งไปจึงกัดไว้แน่นสุดท้าย… ไข่ยังคงถูกท่านพ่อเขาดึงไปอยู่ดี เข
