ี้ไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่า…“ข้าคิดว่าที่นี่คือที่ไหนนั้นไม่สำคัญ” จางเจ๋อเหอพูด “สิ่งที่สำคัญคือ พวกเจ้าดูข้างหลังพวกเราสิ”หลินอวี่รู้สึกไม่ชอบมาพากลทุกคนและลูกไก่ตัวหนึ่งค่อยๆ หันกลับไปมอง พวกเขาเห็นโลงศพโลงหนึ่งแล้วกลับไม่แปลกใจนัก โลงศพนั้นสีดำสนิท แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือโลงศพโลงนี้ค่อยๆ เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง“บัดซบ”
กลุ่มของอินหลิวเฟิงกอดกันกลมทันที จู่ๆ ก็รู้สึกอยากร้องไห้ แต่แล้ว… เมื่อโลงศพเปิดออก แสงสีทองอร่ามที่ทะลักออกมาจากข้างในกลับทำให้พวกเขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก“นายท่าน?”ลูกไก่สีเหลืองรีบบินไปหาทันทีจากนั้น…
