เยี่ยนอวี๋ “???”ปฐมราชินีที่ไม่เข้าใจก็กะพริบตาอีกครั้ง “เจ้าหิวเป็นด้วยหรือ”“อืม” ต้าซือมิ่งเอ่ยเสียงสูง ทำท่าจริงจัง “ตั้งแต่ที่ตกหลุมรักเจ้าก็ไม่เคยอิ่มเลย”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่พอจะเข้าใจบางอย่างก็ใช้มือที่หยิกเด็กน้อยจิ้มแผ่นอกของต้าซือมิ่ง “พูดดีๆ”หรงต้าซือมิ่งหัวเราะเบาๆ พลางโอบภรรยาเข้ามาเยี่ยนอวี๋รีบเปลี่ยนจากจิ้มมาดันหน้าอกเขาแทน “เสี่ยวเป่า”เกือบจะหนีบเสี่ยวเป่าแล้วทว่าต้าซือมิ่งที่โอบเอวภรรยาไม่สนใจ เขายื่นริมฝีปากบางของตนไปที่ข้างหูภรรยาแล้ว “ข้าพูดไม่ดีอย่างไรหรือ”เยี่ยนอวี๋หูแดงทันที นางเบือนหน้าหนีริมฝีปากของชายคนนี้ทว่าต้าซือมิ่งยังไล่ตามนางไม่หยุด ลมหายใจรินรดใบหูของนางอุณหภูมินั้นเย็นเล็กน้อยทำให้นางสะดุ้ง เขายังกัดนางเป็นครั้งคราวราวกับ… ราวกับเสือดาวที่ฝืนกลั้นอดทน ทั้งถูไถและคลอเคลีย จนนางจับคอเรียวยาวของเขาอย่างไม่รู้ตัวและลูบเขาเบาๆ “อืม ข้าพูดผิดเอง สามีพูดถูกทุกอย่าง”
เสียงนั้น…ทั้งอ่อนโยนและเกียจคร้าน และยังอ่อนนุ่มด้วยความรักใคร่และเล้าโลมในความเป็นจริงแล้ว ปฐมราชินีเยี่ยนเองก็ชอบความรู้สึกเช่นนี้มาก การคลอเคลียเช่นนี้ราวกับกำลังเรียกร้องให้นางกอดและจูบเขาต้าซือมิ่งที่ราวกับเสือดาวคนนี้เขาดูบอบบางเหมือนเด็กน้อยทว่ากลับไม่เหมือนกันเสียทีเดียวเขาแฝงไปด้วยความเด็ดขาดป่าเถื่อน ไม่พอใจเมื่อนางเมินเฉยต่อความปรารถนาของเขา แต่ก็ไม่ยอมพูดตรงๆ เอาแต่กัดและข่วนเช่นนี
