ต้าซือมิ่งที่มองเทียนตี้อย่างไรก็ไม่พอใจจูงมือภรรยาทันที“เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาคุกเข่าคนเดียวที่นี่แล้วกัน”“ใช่! เรากลับจักรวาลดั้งเดิมกันเถอะ!” ซีหวังหมู่เห็นด้วยอย่างยิ่งเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เล่นมงกุฎจักรพรรดิอย่างตั้งอกตั้งใจก็พูดขึ้นมาคำหนึ่งขณะกำลังยุ่งว่า “ไม่ดีหรอกมั้ง”ต้าซือมิ่งเหลือบมองเด็กน้อย เด็กน้อยหดคอลงตามสัญชาติญาณ มองท่านพ่อของเขาอย่างไม่เข้าใจนัก “พ่อ?” มองสบเข้ากับตาสีฟ้าลุ่มลึกไร้ขอบเขตคู่นั้น จากนั้น…“พ่ออุ้ม…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยื่นมืออวบอ้วนออกไปยืดตัวเข้าหาท่านพ่อของเขาก่อนจะสวมกอด ท่านพ่อของเขาจึงได้แต่รวบตัวเขามา เด็กน้อยเล่นอยู่ในอ้อมอกของท่านพ่อเขาอย่างมีความสุขอีกครั้งส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็สอดมือประสานเข้ากับมือของต้าซือมิ่งและจับมือเขาไว้แน่น ทว่านางยังคงมองเทียนตี้ รู้ว่าเขาน้อยเนื้อต ่าใจเรื่องอะไร สุดท้ายก็ใจอ่อน “ลุกขึ้นเถิด”เซ่าเฮ่าเองก็ประคองตี้จวิ้นขึ้นมา “ลุกเถอะ ยังเป็นเทียนตี้อยู่คุกเข่าเช่นนี้ไม่อายคนหรือไร”“สละตำแหน่งแล้ว” เทียนตี้ที่ถูกประคองขึ้นมากล่าว “ตำแหน่งเทียนตี้ในบัดนี้คือบุตรชายของชูชู”
“เรียกนายท่าน” เยี่ยนอวี๋แก้ไขเทียนตี้ไม่ยอม…แต่เยี่ยนอวี๋ย่อมไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสเอ่ยปากนางนำมงกุฎจักรพรรดิที่เด็กน้อยกำลังเล่นอย่างสนุกสนานคืนให้เทียนตี้ “สวมกลับไป มันคือของเจ้า”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง ทว่าท่านพ่อของเขาก็รวบตัวเขาและบอกว่า “ไว
