มราชินีเช่นนี้ กระทั่งทำให้เขารู้สึกผิดปกติแต่ต้าซือมิ่งรู้ เพียงแต่เขายิ่งรู้สึกไม่พอใจเทียนตี้เสียแล้ว! ทว่าเขายังไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าภรรยาประสานมือเขาไว้แน่น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนอวี๋จึงเอ่ยขึ้นว่า “พอแล้ว อายุมากโขแล้วยังร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้ เสี่ยวเป่ายังไม่ร้องไห้เช่นนี้เลย”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดต่อทันที “เป่าไม่ร้อง เป่าเก่งที่สุด” เว้นแต่เวลาที่น ้าหยดลงมาเอง เป่าก็ทำอะไรไม่ได้พรวด! เยี่ยนชิงที่ดูถึงตรงนี้ แม้จะยังอยู่ในม่านหมอกแต่ยังคงขบขันกับเด็กน้อยน่าเอ็นดู เขาเดินขึ้นมารับเด็กน้อยไป “เป่าของเราเก่งจริงๆ!”“…เดี๋ยวนะ ท่านพ่อ ท่านอุ้มเสี่ยวเป่าได้อย่างไร นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาหรือ” เยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ เขายังคงเชื่อมั่นว่าตนเองอยู่ในโลกมายาเยี่ยนจื่อเยี่ยกุมขมับกลับยังตะลึงไม่หาย จนเมื่อน้องรองแสนทึ่ม‘ปลุก’ เมื่อครู่นี้ เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า น้องสาวของเขา…คือหยวนชู ปฐมราชินีผู้สร้างโลกปฐมราชินีหยวนชูปฐมราชินีหยวนชูเชียวนะเยี่ยนจื่อเยี่ยตื้อไปหมด นี่มันเกิดคาดไปมากจริงๆ…เมื่อเยี่ยนชิงสามพ่อลูก ‘กลับสู่โลกความเป็นจริง’ เงียบๆ เทียนตี้ก็หยุดร้องไห้แล้ว ทว่าเดิมทีเขายังไม่อยากปล่อยมือ แต่เซ่าเฮ่าก็ดึง
เขาขึ้นมา “โตๆ กันแล้ว ทำเช่นนี้น่าเกลียดจะตายไป จวินโฮ่วมองอยู่นะ”“…ข้าต้องกลัวพ่อเลี้ยงด้วยหรือ” เทียนตี้โต้กลับพลางยืนขึ้นคนตัวสูงสง่างามนั่นน่ะหรือ…“…”ต้าซือมิ่งพูดไม่อ
