ใบหน้าขาวสง่างามของไป๋ตี้ดำคล ้าขึ้นทันที บาดแผลในใจมิอาจพรรณนาออกมาได้ซีหวังหมู่อึ้ง หมดคำจะพูด… กลับกลายเป็นตี้เซินที่พูดได้แล้วเนื่องจากจิ่วอิงตกใจราวกับถูกฟ้าผ่า มันเลยปล่อยเชลยออกไปอย่างไม่รู้ตัว ตี้เซินจึงโพล่งพูดขึ้นว่า “ท่านพี่… เซ่าเฮ่า?”เมื่อได้ยินดังนั้น ซีเหอสะดุ้งเล็กน้อยทว่าเห็นได้ชัดว่าในบัดนี้นางรู้ดีว่าหากตนเองไม่คว้าอะไรสักอย่างไว้คงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแล้วดังนั้นนางจึงจำต้องใจแข็งเอ่ยออกไปอย่างไม่ละอายว่า “เซินเซิน เจ้ารู้ก็ไม่เป็นไร ในอดีตเสด็จแม่และไป๋ตี้เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันตั้งแต่เยาว์วัย หากไม่ใช่…”“หุบปาก!” ไป๋ตี้โมโหจนเส้นเลือดปูด “ข้าและเจ้าไม่ใช่ทั้งคู่หมั้นตั้งแต่เยาว์วัย และไม่ได้เป็นเพื่อนเล่นกันด้วย ข้าเพียงเติบโตมาพร้อมกับเทียนตี้เท่านั้น”“ท่านพี่เซ่าเฮ่า…” ซีเหอยังไม่ละความพยายามเยี่ยนอวี๋กลับพูดขึ้นว่า “แม้เซ่าเฮ่าหลับนอนกับเจ้าแล้วอย่างไรเจ้าคิดว่าเจ้าจะปัดความรับผิดชอบได้หรือ”“…ไม่ใช่ นายท่าน ข้าไม่เคย” ไป๋ตี้เซ่าเฮ่าจะบอกว่าตนเองถูกกล่าวหา
ซีหวังหมู่ลูบหลังเซ่าเฮ่าพลางปลอบประโลม “ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ ที่ต้องทนหลับนอนกันนาง”“ข้าไม่เคยนะ!”“อ้อ พูดผิด หมายถึงเทียนตี้”เซ่าเฮ่า “…”เขารู้สึกว่าซีหวังหมู่ยังคงสงสัยในความบริสุทธิ์ของตนเอง“ปฐมราชินี ข้า…” ซีเหออยากจะร้องขอให้ไว้ชีวิตเยี่ยนอวี๋จึงสกัดจุดนางไว้ “ซีซี เสี่ยวเหลย ปล่อยเผ่าสุริยันจันทรา”“เจ้าค่
