พอจะรู้แล้วว่ำเหตุใดปฐมรำชินีจึงโกรธกริ้วและเศร้ำโศกปฐมรำชินีมิได้โมโหเพรำะตัวนำงเอง แต่เป็นเพรำะสมุนของนำงเหล่ำนี้ควรจะเป็นวีรบุรุษ ควรจะเป็นลูกสมุนที่สรรพชีวิตสักกำระและเคำรพบูชำ แต่พวกมันกลับถูกใส่ร้ำย ไม่ได้รับควำมเคำรพที่สมควรได้รับสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำเนรคุณ เสด็จแม่ของเขำเนรคุณถึงลงมือกับบรรพบุรุษที่เสียสละทุกอย่ำงเพื่อจักวำลเช่นนี้ ตี้เซินมิอำจร้องขอชีวิตให้เสด็จแม่ของตนได้แม้แต่ประโยคเดียว พูดตำมตรง หำกเขำเป็นปฐมรำชินี แม้เสด็จแม่ของเขำต้องตำยอีกนับหมื่นครั้งก็ยังมิอำจอภัยให้ได้คือควำมคิดชั่วร้ำยแบบใดกันจึงลงมือกับเหล่ำวีรบุรุษอย่ำงโหดร้ำยเช่นนี้ได้ตี้เซินไม่เข้ำใจและคิดไม่ออก เขำคิดเสมอมำว่ำแม้เสด็จแม่ของเขำจะเสแสร้ง แต่ก็มีจิตใจดีงำม ต้องกำรสร้ำงควำมเป็นอยู่ที่ดีให้กับสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ ทว่ำบัดนี้…เขำกลับพูดไม่ออกไม่ต้องพูดถึงเหล่ำขุนเขำและท้องทะเลทั้งหกร้อยตน แค่เทพขุนเขำและท้องทะเลรุ่นเก่ำเก้ำสิบแปดตนที่ยังมีชีวิตอยู่ หำกพวกเขำ
มีใจอยำกจะช ำระล้ำงสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำด้วยเลือด ต้องกำรเอำชีวิตทำรกของเขำในครำนั้นมำชดใช้จริงๆ สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำคงสูญสิ้นไปนำนแล้ว เขำเองก็เช่นกันพวกเขำยิ่งใหญ่เช่นนี้ ยิ่งใหญ่จนท ำให้รู้ว่ำค ำกล่ำวหำว่ำร้ำยใดๆ ที่ว่ำกล่ำวพวกเขำล้วนแต่เป็นเรื่องน่ำขัน เพรำะหำกพวกเขำคิดจะท ำเช่นนั้นจริงๆ ค ำกล่ำวหำเหล่ำนั้นคงไม่ใช่แค่กำรใส่ร้ำย แต่เป็นควำมจริงที่เกิดขึ้
