ซีหวังหมู่และจิ่วอิงโพล่งพูดขึ้นอย่าง ‘ใจตรงกัน’ พวกมันตอกบรรพบุรุษหงเหมิงจนเขาโกรธหน้าดำหน้าแดงทว่านี่คือความจริง…“สามีของข้าถือได้ว่าเป็นพ่อของพวกเจ้าจริงๆ” เยี่ยนอวี๋ที่จับข้อมือของต้าซือมิ่งไว้ หลังจากที่นางอธิบายอย่างเยือกเย็นเสร็จน ้าเสียงก็แปรเปลี่ยน หันไปมองชายข้างกายและเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า“สามี ข้าเอง”“เป่าช่วย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบเสนอตัวและยังพยายามดึงมือน้อยๆของตนจากมือของท่านพ่อทว่าเยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษะ นางลูบเด็กน้อยพลางมองเหล่าทวยเทพและเซียน พูดเสียงเบาว่า “แม่จัดการเอง แม่จะทำให้พวกเขาคุกเข่าร้องขอชีวิต”“หึ!” ซีเหอเหน็บ “หยวนชู อย่าหาว่าข้าพูดจาให้ร้ายเจ้านะ! เจ้ามอบพลังยิ่งใหญ่เช่นนี้ให้จักรพรรดิอสูรแห่งเผ่ามารเพื่อให้ตนเองกลับไปอยู่บนจุดสูงสุดและควบคุมสวรรค์เก้าชั้นฟ้า! ทำให้เขาควบคุมได้แม้แต่กรมชะตาสวรรค์! เจ้าจะทำลายเผ่าเทพหรืออย่างไร!”“ปฐมราชินี…” บรรพบุรุษหงเหมิงผิดหวังมาก
ทงเทียนเจี้ยวจู่เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “วิญญาณแห่งโชคชะตาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แม้จะถูกทำลายก็ไม่ถึงแก่ชีวิต! สหายเต๋าทุกท่าน กำจัดมารกับข้า! มีคำกล่าวว่าข้าไม่ลงนรกใครเล่าจะลง! พิสูจน์ความจริงเพื่อเหล่าเทพรุ่นข้า แม้ตายก็ตายอย่างมีเกียรติ!”“พิสูจน์ความจริงเพื่อเทพรุ่นข้า แม้ตายก็ตายอย่างมีเกียรติ!”กองทัพนับพันของลัทธิเต๋าโห่ร้องเสียงดัง พวกเขาเตรียมพร้อมโจมตีอีกครั้ง เห็นได้ชัดว
