์ได้อ้อนวอนแทน อีกทั้งเขำเองก็คิดว่ำศิษย์คนนี้ของเขำก็คงรักษำชีวิตไว้ไม่ได้แล้วเช่นกัน
ควำมจริงก็เป็นเช่นนั้น เพรำะเยี่ยนอวี๋เอ่ยขึ้นว่ำ “ทงเทียน ในเมื่อเจ้ำชอบใช้ควำมตำยมำพิสูจน์ อย่ำงนั้นข้ำจะสงเครำะห์เจ้ำเอง”“ปฐมรำชินี!” บรรพบุรุษหงเหมิงอยำกขอร้องให้ไว้ชีวิตลูกศิษย์แต่น่ำเสียดำยไป๋ตี้เซ่ำเฮ่ำซัดฝ่ำมือลงมำเพื่อเอำชีวิตทงเทียนเจี้ยวจู่แล้ว…ไป๋ตี้เซ่ำเฮ่ำที่แม้จะมำช้ำ แต่ก็ได้สนทนำกับเทพอัสนีและซีหวังหมู่ผ่ำนกระแสจิตแล้ว เขำรู้เรื่องรำวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เรื่องอื่นน่ะช่ำงปะไร แต่ทงเทียนเจี้ยวจู่คนนี้กลับพูดประโยคหนึ่งว่ำ ให้นำยท่ำนของพวกเขำท ำลำยตบะด้วยตนเองแล้วกลับเข้ำไปอยู่ในจักรวำลดั้งเดิมเซ่ำเฮ่ำรับไม่ได้ เขำจึงจัดกำรทงเทียนเจี้ยวจู่ให้เขำได้พิสูจน์ด้วยควำมตำยอย่ำงเด็ดเดี่ยว“หึ ตำยด้วยน ้ำมือของข้ำ แม้ตำยก็ถือว่ำเป็นเกียรติ” เซ่ำเฮ่ำกล่ำวอย่ำงเยือกเย็น สำยตำมองไปที่ซีเหอ ควำมอำฆำตในแววตำนั้นเพียงพอที่จะท ำให้ซีเหอตัวสั่นระริกอยู่ที่เดิม เหงื่อตกไม่หยุด“ไป๋ตี้ ข้ำ ไม่ ซีเหอ ข้ำ ข้ำไม่รู้อะไรเลยนะ!”“ฮ่ะ!” ซีหวังหมู่โกรธจนแค่นหัวเรำะออกมำ “สมชื่อดอกบัวขำวจริงๆ ก่อนหน้ำนี้โยนอุจจำระใส่นำยท่ำนเก่งเพียงใด ตอนนี้มำแกล้งสูญเสียควำมทรงจ ำต่อหน้ำเซ่ำเฮ่ำรึ ประเดี๋ยวเจ้ำจะบอกอีกหรือไม่ว่ำลูกชำยของเจ้ำมีเชื้อสำยของเซ่ำเฮ่ำน่ะ”เดี๋ยวนะ… ตี้เซินที่อยู่เฉยๆ ก็โดนพำดพิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ใครจะไป
