้เถียงยอมรับผิดแต่โดยดี และยังโขกศีรษะลงพื้น แต่เท่ำนี้ยังไม่พอ…เยี่ยนอวี๋ยังถำมขึ้นอีกว่ำ “ต่อหน้ำเหล่ำขุนเขำและท้องทะเล เจ้ำบอกข้ำมำซิ ไท่ซ่ำงศิษย์ของเจ้ำตำยอย่ำงเป็นธรรมหรือไม่”
“เป็นธรรม” บรรพบุรุษหงเหมิงไม่อำจโกหกโดยปรำศจำกควำมรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่อหน้ำปฐมรำชินีผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อีก “ไท่ซ่ำงวำงแผนสังหำรซีหวังหมู่อย่ำงน่ำรังเกียจ สมควรตำย ในฐำนะที่ข้ำเป็นอำจำรย์ของเขำ นอกจำกไม่ได้สั่งสอนเขำให้ดีแล้ว ยังคิดจะปกปิดควำมผิดให้เขำ ท้ำทำยอ ำนำจท่ำน สมควรตำยหมื่นครั้ง!”“ตำมที่เจ้ำปรำรถนำ” เยี่ยนอวี๋หลุบมองบรรพบุรุษหงเหมิง ซัดฝ่ำมือลงไปที่ศีรษะของเขำในทันที “ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้ำจะท ำลำยพลังหงเหมิงของเจ้ำ กลับไปเวียนว่ำยตำยเกิด หลังจำกตำยหมื่นครั้งแล้ว หำกดวงจิตยังอยู่ก็กลับต ำหนักสวรรค์ได้”“ปฐมรำชินี อำ…” ทงเทียนเจี้ยวจู่เอื้อนเอ่ย เขำย่อมคิดว่ำโทษทัณฑ์นี้รุนแรงเกินไปแล้ว ถึงอย่ำงไรหลังจำกเวียนว่ำยตำยเกิดนับหมื่นครั้ง แม้จะเป็นบรรพบุรุษหงเหมิงเองก็คงมิอำจรักษำดวงจิตไว้ได้แม้จะรักษำไว้ได้ เกรงว่ำก็คงอ่อนแอลงไปมำก ไม่อำจกลับมำรุ่งโรจน์ได้อีกแล้วทว่ำ… บรรพบุรุษหงเหมิงที่ถูกซัดจนพลังสลำยเพียงก้มศีรษะกล่ำวว่ำ “ขอบพระคุณปฐมรำชินีที่เมตตำ”เขำรู้ดีว่ำกำรลงโทษของปฐมรำชินีนั้นถือว่ำเมตตำมำกแล้วหำกเป็นปฐมรำชินีในอดีต บัดนี้เขำคงจำกไปไม่เหลือแม้แต่เศษซำกแล้ว ดังนั้นเขำจึงไม่ปล่อยให้ลูกศิษย
