นก็คือมารดาก็ยังเป็นมารดาของเจ้าอยู่วันยันค ่า“พวกเจ้าคงจะลืมไปแล้วว่าเหตุใดข้าจึงชื่อหยวนชู พวกเจ้าคิดว่านี่เป็นเพียงอักษรเชิงสัญลักษณ์สองตัวหรือ” เยี่ยนอวี๋หลุบมองเหล่าทวยเทพประหนึ่งมองมดแมลงเยี่ยนอวี๋ที่เป็นเช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้ซีเหอที่แต่เดิมอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงสั่นสะท้านหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง “ดังนั้นหยวนชูเจ้าคิดจะฆ่าพวกข้าทั้งหมดหรือ”
“คุกเข่า” เยี่ยนอวี๋ปราดตามอง ซีเหอล้มลงกับพื้นจนเข่าในแตกทันที เจ็บปวดจนนางร้องอย่างอเนจอนาถ แต่นางก็ล้มลงไปไม่ได้ต้องคุกเข่าตั้งตัวตรง เพราะนี่คือบัญชาของปฐมราชินี ดังนั้นแม้หัวเข่าของซีเหอจะเลือดไหล นางก็ทำได้เพียงคุกเข่าปล่อยให้เลือดไหลต่อไป“ปฐมราชินี ท่านจะชำระล้างสวรรค์เก้าชั้นฟ้าด้วยเลือดจริงๆหรือ” บรรพบุรุษหงเหมิงดิ้นรน รอบกายเขาปรากฏแสงสีม่วงเข้มที่มิอาจคาดเดาได้ เทพที่ถูกแสงสีม่วงปกคลุมไว้ล้วนรู้สึกว่าพลังกดทับอันไร้เหตุผลนั่นบรรเทาลงไปไม่น้อย ทว่า…“ขุนเขา”เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลงเอ่ยขึ้นเบาๆ ข้างหลังนางพลันมีภูเขาผุดขึ้นอย่างต่อเนื่องฉากเช่นนี้…เพียงพอที่จะทำให้ซีเหอกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง“นางจะเรียกภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลออกมา! ห้ามนางไว้! นางจะใช้ภาพม้วนโบราณขุนเขาและท้องทะเลกดทับพวกเรา! รีบห้ามนางไว้”น่าเสียดาย แม้จะรู้ทุกอย่าง แต่ใครก็ไม่อาจห้ามได้!“ท้องทะเล”
ข้างหลังของเยี่ยนอวี๋ปรากฏผืนทะเลโบราณที่ตกอยู่ในความโกลาหลภายใต้กา
