นางคิดว่าพวกเขาคง ‘ยอมรับ’ เป็นนัยแล้ว แต่แล้วบรรพบุรุษหงเหมิงกลับมาหักหน้ากันในเวลานี้เสียอย่างนั้น
ในความเป็นจริงเมื่อบรรพบุรุษหงเหมิงคารวะเสร็จแล้ว เขากลับมองต้าซือมิ่งที่อยู่ข้างกายเยี่ยนอวี๋ด้วยสีหน้าเศร้าโศก “ปฐมราชินีข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะกลายเป็นพวกเดียวกับเผ่ามารและยังสังหารไท่ซ่างด้วย”เมื่อสิ้นเสียง…ทุกคนพลันตะลึงจนถึงขีดสุดไม่มีใครคิดถึงเลยว่าบรรพบุรุษหงเหมิงจะพูดเช่นนี้ออกมา ซีเหอเองก็คิดไม่ถึง แต่หัวใจที่แต่เดิมแตกสลายและสิ้นหวังกลับเปล่งประกายด้วยความหวังใหม่ขึ้นอีกคราบรรพบุรุษหงเหมิงไม่ได้ยืนฝั่งเดียวกับหยวนชู เขาไม่ได้มาหักหน้านาง การรับรู้เช่นนี้ทำให้ซีเหออยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ทว่า…“เช่นนั้น เจ้ามาที่นี่เพื่อโจมตีข้าหรือ” เยี่ยนอวี๋สงบนิ่ง ไม่แยแสและเยือกเย็นเฉกเช่นอดีต ราวกับไม่สนใจข้อกล่าวหาและการตำหนิของบรรพบุรุษหงเหมิงแม้แต่น้อย
