“ลั่นกลองศึก!”
ตุ้ม! เสียงกลองศึกดังกึกก้องเป็นไปตามที่จ้านเทียนอ๋องคาดไว้มันกลบเสียงประกอบโทษทัณฑ์อันน่าสะพรึงจากรอบกายของซีหวังหมู่ได้ในระดับหนึ่ง ทหารเซียนหลายแสนนายที่แต่เดิมรู้สึกหวาดวิตกก็ผ่อนคลายลง และเมื่อกลองแห่งศึกสงครามรัวดังขึ้นเรื่อยๆ ขวัญกำลังใจของพวกเขาก็เพิ่มสูงขึ้นตาม ทำเอาเทพอัสนีอดไม่ได้จะชกหน้าอกตนเองแล้ว พูดตามตรง หากต้องสู้กับ ‘กลองแห่งศึกสงคราม’มีเทพอัสนีอยู่ เหล่าขุนเขาและท้องทะเลก็ไม่เคยกลัวใครทว่าในขณะเดียวกันนั้นเอง…“มาแล้ว”เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลง ประตูหยวนกวงของตำหนักเทียนตี้สว่างขึ้นอีกครั้ง ทำให้ซีเหอที่รับรู้ได้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง นางคิดจะกลับไปที่ตำหนักเทียนตี้ แน่นอนว่านางต้องกลับไปเป็นคนแรก จะได้จับจุดอ่อนของหยวนชูไว้ในกำมือได้ทันที เพียงแต่ซีเหอยังไม่ทันหายตัวกลับไป ในประตูหยวนกวงก็เกิดระเบิดเสียงดัง ตู้ม!ทันใดนั้นเอง…“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!”“อ้ะเนะ!”เสียงร้องเรียกของเยี่ยนชิงที่พุ่งออกมาจากอากาศและเสียงเล็กเสียงน้อยของเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยดังขึ้น
แทบจะเวลาเดียวกัน ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมวางใจไม่ลงก็รู้สึกสบายใจขึ้นแล้วในขณะเดียวกัน…“ให้ตายเถอะ!”เสียงสบถอย่างโมโหจากทัวถ่าเทียนอ๋องดังก้องอยู่ในประตูหยวนกวงกรร!เสียงคำรามของอิงหลงโบราณก็ดังอย่างเดือดดาลอยู่ในประตูหยวนกวงเช่นกัน“ไป!”เสียงของเยี่ยนจื่อเยี่ยดังขึ้นจากข้างในประตูหยวนกว
