หอที่มีแผนการในใจรู้ดีว่าความผิดเหล่านี้นางจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด! ไม่ได้แม้แต่เรื่องเดียว! นางจึงจำเป็นต้องฆ่าเยี่ยนอวี๋ทิ้งซะ!ซีเหอแววตาอาฆาต นางมองเยี่ยนอวี๋อย่างเยือกเย็น “หยวนชูเห็นแก่มรดกที่เจ้าสืบทอดจากปฐมราชินี ข้าจึงเรียกเจ้าด้วยความเคารพว่า ‘หยวนชู’ เจ้ากลับเหยียบย ่าความตั้งใจของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จำเป็นต้องประกาศศึกกับเจ้า!”เรื่องมาถึงบัดนี้ ซีเหอรู้ดีว่า ระหว่างนางและเยี่ยนอวี๋ต้องจบที่ต่างฝ่ายต่างตายกันไปข้างเท่านั้น และนางต้องเป็นฝ่ายที่รอด ดังนั้นคนที่
ตายต้องเป็นปฐมราชินีหยวนชูที่แต่เดิมก็ตายไปแล้วและไม่ควรกลับมาผู้นั้น!สามหมื่นปีแล้ว ซีเหออยากจะเดิมพันด้วยสิ่งที่สั่งสมมาตลอดสามหมื่นปีสักครั้ง! หากชนะ นางก็จะได้ดำรงตำแหน่งในสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างมั่นคง หากแพ้…ไม่! ต้องไม่แพ้ซีเหอที่คิดเช่นนี้ ทั่วทั้งร่างก็เอ่อล้นด้วยรัศมีแห่งชัยชนะทว่า…“ประกาศศึก?”เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วมองซีเหอด้วยท่าทีเฉยเมย “เจ้าน่ะหรือ คู่ควรด้วยหรือ”ซีเหอที่ถูกดูแคลน รูม่านตาพลันหดเล็กลงในทันใด “เจ้า…”“เจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะล้างเท้าให้ข้าด้วยซ ้า ยังกล้าประกาศศึกรึหึ” เยี่ยนอวี๋ฉีกยิ้มกล่าวว่า “รอที่ตำหนักสวรรค์เถิด ข้าจะกลับไปคิดบัญชีกับเจ้าอย่างดีเอง ส่วนตอนนี้…”“ตะวันลับดิน”เยี่ยนอวี๋เพียงเคลื่อนสายตา ดวงอาทิตย์ขนาดยักษ์ก็พลันดับลงจากนั้น…
“กลับคืนสู่ธรรมชาติ”
