เสื้อผ้าจะขาดวิ่น ใบหน้ายัง ‘เปลี่ยนไปจากเดิม’ ที่สำคัญคือเขาแทบจะเปลือยกายอยู่แล้ว…ซีเหอและซั่วเย่ว์ยังไม่รู้ว่าตี้เซินไม่ใช่องค์หญิง หากแต่เป็นเด็กผู้ชาย แล้วจะให้พวกเขาจำได้ได้อย่างไร จากกลิ่นอายหรือ พวกเขาก็อยากให้เป็นเช่นนั้น แต่ปัญหาคือกลิ่นอายอำมหิตของจิ่วอิงกลบกลิ่นอายทั้งหมดของเขาไปแล้ว!“ลูกเอง” ในฐานะที่ตี้เซินเป็น ‘พยานรู้เห็น’ เมื่อดูถึงตรงนี้ เขาก็ชินชาไปหมดแล้ว แต่เขายังอยากรู้เรื่องหนึ่ง “เสด็จแม่ บอกข้าทีท่านลุงพูดจริงหรือ ท่านสังหารพี่รองไปจริงๆ หรือ”
ตี้เซินจำความได้ตั้งแต่เล็ก เมื่อครั้นเพิ่งเกิดมาไม่นาน เขาก็เริ่มจำความได้แล้ว ดังนั้นถึงแม้เยี่ยนหลงจะเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก เสียไปในปีเดียวกับเยี่ยนอวี๋ เขากลับยังจำพี่รองคนนั้นได้ เพราะว่าในครานั้นผู้คนทั่วทั้งตำหนักต่างหวั่นวิตก กลัวว่าเขาจะถูกเหล่าขุนเขาและท้องทะเลจับตัวไปสังเวย มีเพียงเยี่ยนหลงที่บอกเขาว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นบอกให้เขาอย่ากลัวจะว่าไปแล้วเขาก็เป็นคนแรกที่บอกว่าท่านลุงท่านป้าเหล่าขุนเขาและท้องทะเลเป็นคนดี ไม่รังแกญาติที่มีสายเลือดเดียวกับเขาแต่หลังจากนั้นเขากลับเลือกที่จะลืม บัดนี้เขากลับจำได้แล้ว“ไม่! ไม่ใช่ความจริงแน่นอน!” ซีเหอจะยอมรับได้อย่างไร “ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ความจริง! เจ้าไม่เห็นหรือ นังโจรคนนี้เป็นพวกเดียวกับเผ่ามาร นางร่ายมนต์เป็น นางร่ายมนต์ใส่ท่านลุงของเจ้า ให้ท่านลุงของเจ้าใส่ร้ายแม่!”ซีเ
