เพราะว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เทียนตี้อุ้มเด็กน้อยมาหานาง ขอให้นางตั้งชื่อให้ เด็กน้อยแซ่เยี่ยนและตั้งชื่อว่าหลงที่แปลว่ามังกร เพราะว่าในปีนั้นเป็นปีที่เทพมนุษย์มังกรผู้เป็นเทพอสูรหนึ่งในเหล่าขุนเขาและท้องทะเลร่วงหล่นไปมารดาของเยี่ยนหลงเด็กคนนั้นบังเอิญเป็นน้องสาวของเทพมนุษย์มังกรท่านนั้นพอดี เด็กน้อยมีความสามารถโดดเด่น แม้พลังไท่สื่อยังไม่ถูกปลุกให้ตื่น แต่ครานั้นเยี่ยนอวี๋ก็เชื่อว่าพลังศักดิ์สิทธิ์อันพิเศษในตัวเด็กน้อยจะต้องถูกปลุกตื่นเมื่อเขาโตขึ้น“เขาเสียชีวิตตั้งแต่เยาว์วัย” ซั่วเย่ว์เล่า “เสียชีวิตในปีที่ท่านร่วงหล่นปีนั้น ได้รับการวินิจฉัยว่าโศกเศร้าจนตรอมใจ จากไปเพราะท่าน ตี้จวินไม่มีข้อสงสัยเลยแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรเยี่ยนหลงก็มีความสัมพันธ์อันดีกับท่าน”“หึ” เยี่ยนอวี๋ยิ้มเย็นชา “เทียนตี้ช่างเป็นพ่อที่ดีเหลือเกิน”
ซั่วเย่ว์เงียบ…ซีเหอล้มเลิก ‘การต่อสู้’ แล้ว หลังจากที่ซั่วเย่ว์บอกว่านางทำร้ายทายาทของเทียนตี้ นางก็หยุดดิ้นรนแล้ว เอาแต่มองซั่วเย่ว์และเยี่ยนอวี๋อย่างเยือกเย็นทว่าตี้เซินกลับเอ่ยขึ้นว่า “เสด็จแม่ สิ่งที่ท่านลุงพูดคือความจริงหรือ”แม้จะรู้ว่าต้องเป็นความจริงแน่นอน ตี้เซินก็ยังจะถามส่วนซีเหอ…ซีเหอที่จำตี้เซินไม่ได้ นางก็ชะงักเล็กน้อย “เซินเซิน?”กลับมาพูดถึงตี้เซินในบัดนี้ อย่าว่าแต่ซีเหอที่มองผ่านกระจกแล้วจำไม่ได้เลย แม้แต่ซั่วเย่ว์เองก็จำไม่ได้! เพราะเขาในยามนี้นอกจาก
