่อน”จิ่วอิงที่ชอบงาน ‘ขยายเสียง’ เช่นนี้กำลังมองเยี่ยนอวี๋ด้วยดวงตาทั้งสิบแปดที่ลุกโชนไปด้วยความอำมหิต ดวงตาทุกดวงล้วนกำลังบอกว่า เอาหน่อยเถอะ! นะ…เยี่ยนอวี๋ดันพยักหน้าเสียอย่างนั้น “ได้”“อุแว้!” จิ่วอิงจากไปอย่างตื่นเต้นดีใจเยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงเล็กเสียงน้อย “รอเป่า! เป่าไปด้วย!”“เป่าไม่ไป” เยี่ยนอวี๋ลูบผมบนศีรษะของเด็กน้อย “เป่าเป็นเด็กดีนะ”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบเสียงอ่อนโยน ไม่งอแงเลยแม้แต่น้อยต้าซือมิ่งลูบเด็กน้อยทีหนึ่ง “เชื่อฟังจริงๆ เลยนะ”“ฮึ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้ว่าท่านพ่อเขากำลังบอกว่าเขาแกล้งทำตัวเป็นเด็กดี เพราะกลัวถูกท่านแม่ของเขาจัดการ เขาจึงไม่พอใจพูดว่า“แม่ พ่อล้อเป่า แม่จัดการเขา!”ทว่าต้าซือมิ่งยังพูดขึ้นว่า “ท่านแม่เจ้าทำไม่ลงหรอก ท่านพ่อเจ้างามเช่นนี้”
เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขาที่ไม่สามารถโต้แย้งกลับได้แต่นั่งคอตกเยี่ยนอวี๋หัวเราะ สองพ่อลูกนี่…คนหนึ่งจงใจหยอกนาง อีกคนไม่เล่นด้วย ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นและหัวใจชุ่มฉ ่าจริงๆเพียงแต่ว่า…“เลือดต้องล้างด้วยเลือด”ในเสียงหัวเราะอันอ่อนโยนของเยี่ยนอวี๋กลับแฝงไปด้วยจิตวิญญาณนักฆ่าอันแข็งกล้า!ในขณะเดียวกัน…“หยวนชู!”
