ด้ว่าเยี่ยนอวี๋ตบลงไปแรงมาก ตบอย่างไร้ปรานีกว่าเดิมครานี้เอง…“โปรดไว้ชีวิตด้วย! นายท่าน!”“ได้โปรดท่านหยุดตีเถอะ! นายท่าน!”“องค์หญิงเจ็ดสำนึกผิดแล้ว ได้โปรดท่านเมตตา อย่าเอาความกับเด็กเลย” เหล่าผู้พิทักษ์ต่างคุกเข่าขอร้อง รวมถึงเหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าเทพสุริยันจันทราล้วนร้องขอชีวติอย่างไม่กล้าต่อต้านแล้วแต่แล้ว…“ห้ามขอร้องนาง!” ตี้เซินที่ศีรษะยังวิงเวียนอยู่นั้นยืนกรานไม่ยอมรับผิด “ข้าไม่ผิด ข้าจะฆ่านังสารเลวนี่!”
“องค์หญิงเจ็ด!”“บรรพบุรุษน้อยเอ๋ย!”“โอ้ สวรรค์…” เหล่าผู้พิทักษ์น ้าตาจะไหลลงมา แม้พวกเขาจะยืดหยุ่น แต่ก็รับมือเจ้านายที่ปรารถนาความตายเช่นนี้ไม่ได้! พวกเขาควรทำอย่างไรดีในครานี้เอง ไม่ต้องพูดถึงเยี่ยนอวี๋ ซีหวังหมู่และเทพอัสนีก็อยากจะสังหารแล้ว มารดาใครกันปล่อยให้นังหนูคนนี้อาจหาญเช่นนี้ หาว่านายท่านของพวกเขาเป็นนังสารเลว!? นี่น่ะหรือ บุตรสาวเทียนตี้แล้วอย่างไร ถึงอย่างไรก็ต้องตาย!ทว่าในบัดนี้ฉางซีที่ตั้งสติได้ก็ตำหนิขึ้นทันที “เซินเซิน! หยุดหยาบคายได้แล้ว เจ้าจะเอาชีวิตของเสด็จแม่เจ้ารึ! ครานั้นนางให้กำเนิดเจ้าเกือบจะคลอดยาก นางคลอดเจ้าออกมาอย่างยากลำบากหลังจากนั้นท่านยังไปคุกเข่าวิงวอนต่อหน้าตี้จวินเพื่อปกป้องเจ้าขอร้องให้ตี้จวินอย่าส่งเจ้าให้เหล่าขุนเขาและท้องทะเลเพื่อระบายอารมณ์ บัดนี้เจ้ากลับเหยียบย ่าตนเองเช่นนี้! ไม่รู้สึกผิดต่อท่านบ้างหรือ!”แม้จะบอกว่าคือการดุด่า แต
