่เป็นการร้องขอชีวิตให้ตี้เซินเสียจะดีกว่า! ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องการให้เยี่ยนอวี๋รู้ว่า ที่ตี้เซินหยาบคายต่อนาง อันที่จริงมีสาเหตุ จะว่าไร้อุบายก็ไม่ใช่ ถือว่าเฉลียวฉลาดยิ่งนัก
อย่างน้อยบัดนี้สายตาของเยี่ยนอวี๋ก็ปรายมองซีหวังหมู่และเทพอัสนีแล้ว ทั้งสองกลับเชิดหน้าขึ้น ซีหวังหมู่กล่าวว่า “ซีเหอนังคนชั่วนั่นเป็นอะไรมากหรือ! พวกเราก็แค่พูดกับเทียนตี้ขณะโมโหร้อนใจย่อมเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ! ถึงแม้เทียนตี้เจ้าลูกเต่าจะยินดีส่งบุตรสาวมาให้ ข้าจะลงมือกับทารกน้อยเช่นนั้นจริงๆ รึไง ถุย! ข้าไม่ยอมเสียหน้าเช่นนี้หรอก!”“ดังนั้นเจ้าเคยพูดหรือ” เยี่ยนอวี๋ถาม“แน่นอน! นายท่านหากท่านคิดว่ามีปัญหา ท่านก็ลงมือจัดการข้าได้เลย! ถึงอย่างไรข้าน้อยก็ไม่เปลี่ยนใจ ซีเหอนังชั่วนั่นต่างหากที่มีปัญหา ยุยงปลุกปั่นระหว่างเราพี่น้อง!” ซีหวังหมู่กล่าวอย่างตรงไปตรงมาเทพอัสนีพูดเสริมว่า “ใช่แล้ว! พวกเราพี่น้องคุยกัน เกี่ยวอะไรกับซีเหอนังชั่วนั่น เป็นแค่นังดอกบัวขาว[1]แก่ ข้าก็เลยบอกว่าเทียนตี้ไม่ควรแต่งงานกับนังชั่วนั่น! แพศยานัก”“หุบปาก!” ตี้เซินที่ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากอีกครั้งกลับยังกล้าตวาดใส่ซีหวังหมู่ “เสด็จแม่ของข้าเป็นอย่างไรไม่ถึงตาสัตว์เดรัจฉานเช่นพวกเจ้ากล่าวหา จะฆ่าก็ฆ่า! หากตัวข้าตี้เซินขอร้องสักคำ! ข้าไม่ขอแซ่ตี้!”เพียะ!
เยี่ยนอวี๋ซัดฝ่ามือใส่อย่างไม่ลังเล! ครานี้ตบใส่ก้นของตี้เซินจนเกิดเสียงกระดูกหั
