สักครั้ง หากปฐมราชินีกลับมาจริงๆ ฝาบาทย่อมจำได้แน่”“ใช่แล้ว!” ปัวเหร่อเทียนอ๋องเห็นด้วย“ข้าเห็นด้วย!”“ข้าเห็นด้วย!”“กระหม่อมเห็นด้วย…”เหล่ามหาเทพและขุนนางเทพต่างสำทับซีเหอกลับน ้าตาไหลไม่หยุด “หากปฐมราชินีกลับมาจริงๆ พวกเจ้าคิดว่าฝ่าบาทยังนั่งติดหรือ เขาต้องรู้สึกได้และไปที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาไม่ออกมาเลย เพียงเท่านี้ยังไม่สามารถพิสูจน์ทุกอย่างได้หรือ บัดนี้ฉางอานเด็กน้อยที่เชื่อฟังเช่นนี้ยังถูกสังหาร เทพอัคนีจู้หรงที่เป็นถึงลูกหลานจวนซวีก็ถูกฆ่า ทุกท่านยังคิดว่านางคือปฐม
ราชินีจริงๆหรือ นางโหดเหี้ยมอำมหิต ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าเช่นนี้รึ”ปัวเหร่อเทียนอ๋องทำท่าจะพูดอะไร…ซีเหอกลับพูดต่อไปว่า “ฉางอานมีสายเลือดของฝ่าบาท ปฐมราชินีจะจำไม่ได้หรือ การตายของซื่อฝานเทียนอ๋อง ข้าเข้าใจได้ว่าเป็นเพราะเกี่ยวข้องกับท่านเทพอี้หยาง ฝ่ายหลังดันมีบุตรชายไม่เอาไหน ข้าเข้าใจได้ แต่ฉางอานเล่า แม้ฉางอานจะไม่ได้เก่งกาจมากนักแต่เขาก็เป็นเด็กซื่อสัตย์และมีความรับผิดชอบสูง เหตุการณ์ครั้งนี้เขายังอยากจะช่วยจับโจรอย่างกระตือรือร้น ทว่าสุดท้ายเล่า”สุดท้าย…มหาเทพเบิกฟ้าพูดขึ้นว่า “ข้าสงสัยว่าเทียนโฮ่วจงใจส่งองค์ชายใหญ่ที่โง่เขลาออกไป พูดให้น่าเกลียดก็คือความสามารถอย่างองค์ชายใหญ่หากตกลงไปในเมืองสวรรค์ก็ย่อมไม่มีทางรู้ว่าเป็นโอรสของเทียนตี้แล้วปฐมราชินีจะจำได้หรือ”“แม้วาจานี้จะไม่สุภาพ แต่… เป็นความจริง
