” มหาเทพหลันเย่ว์กล่าว“นั่นน่ะสิ”“จู้หรงเด็กคนนี้แม้จะมีพลังต่อสู้ไม่ธรรมดา แต่ก็ดื้อรั้นมากนักอาจจะหาเรื่องตายเอง”
“เช่นนั้นเราไปต้อนรับปฐมราชินีดีกว่า” เหล่าเทพได้ข้อสรุปอย่างยินดีปรีดาซีเหอโมโหจะตายอยู่แล้ว แต่นางกลับพูดเสียงดังว่า “หากทุกท่านอยากไป ข้าก็ไม่ขวาง แต่ข้าไม่ไปแน่นอน! เหล่ากองทัพแม่ทัพสวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็เช่นกัน! พวกท่านจะมองว่าข้าใจแคบก็ได้ ตลอดสามหมื่นปีที่ผ่านมา ข้าอุทิศตนเพื่อความมั่นคงของสวรรค์เก้าชั้นฟ้าข้าจะไม่ทำให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้าตกอยู่ในอันตราย หากปฐมราชินีกลับมาจริงๆ ข้าจะสารภาพผิดยอมรับโทษเอง แม้จะต้องถูกสังหารด้วยฝ่ามือเดียวก็ตาม! ข้าก็จะไม่เสียใจ!”“…” เหล่าเทพไม่มีอะไรจะพูด เรื่องอื่นไม่ต้องกล่าวถึง ตลอดสามหมื่นปีที่ผ่านมานี้ เทียนโฮ่วทำเพื่อความมั่นคงของสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามามากจริงๆ ดังนั้นแม้เทียนโฮ่วมีตบะไม่สูงนัก แต่เหล่าเทพก็ยินยอมที่จะมาปราชุมหารือกันที่ตำหนักเทียนโฮ่วของนางเมื่อคิดได้ดังนี้…มหาเทพเบิกฟ้าก็พูดขึ้นว่า “เอาเถอะ เป็นหญิงหม้ายที่มีลูกกำพร้าเช่นท่านก็ไม่ง่าย ข้าจะรังเกียจที่ท่านไม่มีวิสัยทัศน์ พฤติกรรมเหลวไหลก็ไม่ดี ข้าไปเองก็ได้!”“สามหาว!” ซีเหอทนไม่ไหวแล้ว “ลูกกำพร้าหญิงหม้ายอะไรกันเจ้าสาปแช่งฝ่าบาทรึ!”
“เทียนโฮ่วโปรดระงับโทสะ เทพเบิกฟ้าเป็นเฒ่าไร้เหตุผล ใช่ว่าท่านจะไม่รู้ว่าเขาพูดจาขวานผ่าซาก อย่าได้ถือโทษโกรธเขาเลย”มหาเทพหลันเย่ว์เกล
