ไปได้สูงว่าจะสูญพันธ์ไปแล้ว ดังนั้น…เยี่ยนอวี๋แผ่กระแสสัมผัสออกไปสำรวจหาตำแหน่งสุดท้ายของเสียงเสียงนั้นอย่างไม่ลังเล เพราะการเตือนสติของหรงอี้ หากไม่
กำจัดเทพตกสวรรค์องค์นั้นให้สิ้นซาก เทพตกสวรรค์องค์นั้นคงสร้างปัญหาไม่รู้จบ และจะยังลอบจู่โจมเช่นเมื่อครู่นี้ด้วยถึงอย่างในร่างของเด็กน้อยยังมีคำสาป ซึ่งนั่นคือ ‘ชนวน’ ของการลอบจู่โจมที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อในตัวเด็กน้อยและต้าซือมิ่ง“แล้วเทพเหล่านี้เล่า” จิ่วอิงได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าอีกสักครู่คงต้องเปลี่ยนแผนไม่ไปสวรรค์ชั้นเก้าแล้ว เช่นนั้นเหล่าเทพบนหางของมันจะทำอย่างไร ถ้าจะปล่อยไปเฉยๆ มันไม่ยอมหรอก!“กินซะ” ต้าซือมิ่งเอ่ยจิ่วอิงดีใจแต่กลับแสร้งถามว่า “เจ้าตัดสินใจได้หรือ” ปู่จิ่วของเจ้ารู้จักเจ้าดีจะตายไป เจ้าก็เป็นเพียงทาสเมียคนหนึ่งเท่านั้น!“บอกว่าให้เจ้ากินก็กินซะ! พูดมากจริงๆ” เม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ทนดูความเสแสร้งของจิ่วอิงไม่ได้ “หากไม่กินอีก ข้าจะปล่อยแล้วนะ”“นังคนใจดำ!” จิ่วอิงด่ากลับก่อนจะเดินสะบัดหางไปกินเทพเหล่านั้นทั้งยัง ‘ล้าง’ ทำความสะอาดก่อนพลางพึมพำว่า “ปู่จิ่วของเจ้าไม่ชอบกินเทพหรอก ข้าชอบกินคนที่สุด! กระดูกของเทพแข็งเกินไป ฟันจะแตก! อร่อยสู้เนื้อคนไม่ได้”ขณะที่พูดนั้น… จิ่วอิงก็ยัดเทพกลุ่มหนึ่งเข้าไปในปาก เคี้ยวเสียงดัง กร๊อบแกร๊บ
ท่านเทพผิงเฉินผู้น่าสงสารที่ถูกกินก่อนใคร เขายังไม่ทันตั้งสติได้ก็ถูกเคี้ยวแล้ว“เดี๋ยว
