“เป็นอะไรหรือขอรับ”
เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยน่ารักน่าชัง รู้สึกสุขใจ “เปล่าจ๊ะ”“อ๋อ!” จู่ๆ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็กระจ่าง ยื่นมือน้อยๆ ของตนไปหาท่านแม่ “อุ้ม…”เยี่ยนอวี๋ยื่นมือไปทำท่าจะอุ้มเสี่ยวเป่ามา แต่ต้าซือมิ่งไม่ให้ “ให้ข้าอุ้มเถอะ เจ้าจะได้สะดวก”เยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของชายคนนี้ดี นางก็ไม่ได้รับเด็กน้อยมา เพียงแค่จูบเด็กน้อยอีกครั้งและพูดว่า “รอแม่จัดการธุระเสร็จแล้วค่อยอุ้มเสี่ยวเป่าดีหรือไม่”“ขอรับ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตอบจนตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว อันที่จริงเขาสัมผัสได้ว่าท่านแม่ของเขากำลังเป็นห่วงเขา เขาจึงยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิม และยังปลอบท่านแม่ของเขาอย่างหน่อมแน้มว่า“แม่! วาง วางใจ เป่าดี!”เยี่ยนอวี๋ใจละลายทันที ตาก็เริ่มแดง เด็กน้อยของนางน่ารักเช่นนี้เทพเลวองค์นี้สมควรถูกสับเป็นหมื่นๆชิ้น! ทำลายแก่นเทพและระดับเซียนก็ไม่สามารถชดเชยได้และในขณะนี้ หงส์เทพที่ถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตานางก็ลุกเป็นไฟ “ดูท่าข้าคงไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อของเจ้าแล้ว” นางไม่เคยถูกเมินเฉยเช่นนี้มาก่อน! เจ้าคนกลุ่มนี้…
หงส์เทพกำลังจะรวบรวมพลัง เยี่ยนอวี๋ก็เอ่ยปากขึ้น ทว่านางยังคงไม่สนใจหงส์เทพ เอาแต่จ้องผู้อาวุโสที่อยู่ข้างหลังหงส์เทพ“ออกมาเถอะ”ตี้เซิน “?”แม้นางจะคอยดูเหตุการณ์อย่างไม่สมัครใจ บัดนี้กลับดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นหงส์เทพชะงักยิ่งกว่า ไม่รู้ว่าสตรีนางนี้เป็นอะไรกันแน่ ไม่สนใจนางเลย แต่กลับสน
