เห็นสภาพทุลักทุเลอย่างหาที่สุดไม่ได้ของท่านเทพผิงเฉิงอีกครั้ง…
นางอดกรีดร้องเสียงแหลมออกมาไม่ได้ “นังสารเลวชุดแดงนั่น!ข้าเตือนเจ้าไว้เลยนะ รีบสั่งให้คนของเจ้าหยุดซะ! มิเช่นนั้นข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”“แหม! น่ากลัวจังเลย!” จิ่วอิงกล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม ดวงตาทั้งสิบแปดดวงมีเพียงการปราชดปราชันส่วนองค์หญิงเจ็ดตี้เซินที่ถูกมัดเช่นกัน หลังจากที่นางระเบิดพลังไท่สื่อหลายคราแต่ก็ถูกกดทับกลับไปทุกครา นางก็ตวาดอย่างโมโหด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “พวกเจ้าคิดจะเป็นปรปักษ์กับเผ่าสวรรค์ของข้าเช่นนี้หรือ! แน่ใจแล้วหรือ!”ตี้เซินที่ไม่เคยถูกกดขี่เช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความไร้พลัง ไม่ว่านางจะปลดปล่อยพลังของตนออกมาอย่างไร รอบกายก็เหมือนจะมีกลิ่นอายอันคลุมเครือที่สามารถขจัดพลังที่นางระเบิดออกมาได้ที่สำคัญคือนางยังไม่สามารถจับต้นตอของกลิ่นอายนี้ได้ ทำให้นางมิอาจมั่นใจได้ว่าพลังเหล่านี้ที่กดทับนางมาจากจักรพรรดิอสูรคนนั้นหรือมาจากสตรีคนนั้น!นี่ทำให้นางที่แต่เดิมยังพออดกลั้นไว้ได้ บัดนี้ก็อดกลั้นไม่ไหวแล้ว! มิหนำซ ้าการกระทำของเม่ยเอ๋อร์ยังหยาบคายมาก เชือกเส้นหนึ่งมัดไว้ที่หน้าอกของนาง “บังอาจ! นังสารเลว! ออกไปปป”
ตี้เซินที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นปลดปล่อยเจตนาสังหารไปที่เม่ยเอ๋อร์ภายใต้พลังกดดันของเยี่ยนอวี๋ หากไม่ใช่เพราะเม่ยเอ๋อร์ชักดาบเล่มใหญ่ออกมาขวางไว้ทัน เกรงว่าคงบาดเจ็บหนักแล้ว“มารดา
