คุกเข่า!ผู้ดูแลตำหนักอี้หยางตะโกนด้วยความโมโห! และยังซัดฝ่ามือใส่จิ่วอิง แต่แล้ว…ซู่!ซู่ๆ!ต้นไม้โบราณไป๋เฟิงที่งอกเงยขึ้นมาเองก็ป้องกันการโจมตีของผู้ดูแลตำหนักอี้หยางไว้ทั้งหมดแล้ว ไม่ปล่อยให้ผู้อื่นลงมือเลย“เอ่อ…”เหล่าทวยเทพเมืองไป๋เฟิงที่ดึงสติกลับมาได้เล็กน้อยก็งงงัน!เพราะต้นไม้โบราณไป๋เฟิงต้องปกป้องคนของตนเองสิ! ท่านเทพอี้หยางไม่ใช่คนของตนเองรึ!“เป็นไปได้อย่างไร…” ท่านเทพผิงเฉิงที่ถูกกระแทกจนหน้ามืดตาลายก็งงงันเช่นกัน เพราะเยี่ยนอวี๋ผู้ที่เขาคิดว่าเป็นปีศาจต้นไม้ไม่ได้เคลื่อนไหวเลย!หรือพูดได้ว่า ต้นไม้โบราณไป๋เฟิงปกป้องตนเองอัตโนมัติ แต่ว่า…คนที่มาคือคนของตนเองนี่!อย่าว่าแต่ท่านเทพผิงเฉิงที่งุนงงเลย เหล่าทวยเทพที่ติดตามอี้หยางมาล้วนงงงัน!
มีเพียงท่านเทพอี้หยาง เนื่องจากนางพุ่งความสนใจไปที่ศพของเยี่ยนชื่อเฟิง นางจึงไม่ได้งงงันไปกับพวกเขาด้วย นางพุ่งตัวลงไปหาเยี่ยนชื่อเฟิงแล้ว “ชื่อเฟิง!”“ซู่” ต้นไม้โบราณไป๋เฟิงที่กวาดล้างอีกครั้ง มันดึงเหง้าไม้ขนาดยักษ์ออกมาตวัดลงไปที่ท่านเทพอี้หยางทว่าเห็นได้ชัดว่าความสามารถของท่านเทพอี้หยางแข็งแกร่งกว่าท่านเทพผิงเฉิงมาก ขณะที่นางปัดแขนออกไป แสงก็สว่างเจิดจ้าทำให้รากไม้ของไป๋เฟิงล่าถอยทันทีฟิ้ว!ครั้นท่านเทพอี้หยางกำลังจะหายตัวลงไปข้างล่างซู่!ต้นไม้โบราณไป๋เฟิงที่ดึงรากไม้ขนาดใหญ่กว่าเดิมออกมาไล่ตามไป มันระเบิดพลังที่น่าสะพรึงกว่าเดิมออกมา อีกเพ
