ียงพริบตาก็จะซัดท่านเทพอี้หยางลอยออกไปแล้ว“บัดซบ!” เทพต้นไม้ที่ถูกองค์หญิงเจ็ดเรียกตัวมาก็ปล่อยพลังแสงสีเขียวไปทางต้นไม้โบราณไป๋เฟิงเพื่อยับยั้ง ‘การก่อจลาจล’ ของต้นไม้โบราณไป๋เฟิงไว้
“ชื่อเฟิง!” ท่านเทพอี้หยางจึงหายตัวลงไปอย่างรวดเร็ว กอดเยี่ยนชื่อเฟิงที่ตายจนตายกว่านี้ไม่ได้อีกไว้ในอ้อมอก “ชื่อเฟิง! ชื่อเฟิง! แม่มาแล้ว ลูกตื่นสิ!”“…” เยี่ยนชื่อเฟิงที่ไร้ซึ่งชีพจรแล้วก็ไม่สามารถตอบสนองใดๆได้ท่านเทพอี้หยางจับร่างเย็นเฉียบของบุตรชายไว้ นางรู้สึกได้เช่นกันว่าบุตรชายคนนี้ตายแล้ว ส่วนพลังจิตที่นางทิ้งไว้ในร่างบุตรชายกลับสมบูรณ์ดี เกรงว่าเป็นเพราะบุตรชายจากไปเร็วเกินเหตุ… เร็วจนพลังจิตที่นางทิ้งไว้ยังไม่ทันรับรู้ถึงอันตรายชีวิต! ดังนั้นนอกจากอาการใจสั่นก่อนหน้านี้ ก็ไม่สามารถรับรู้อย่างอื่นได้เลย!“ชื่อเฟิง…” มือที่สั่นระริกของท่านเทพอี้หยางกุมดวงตาที่เปื้อนเลือดของเยี่ยนชื่อเฟิงไว้ นางจินตนาการได้ว่าลูกต้องตายตาไม่หลับแต่เขาไม่มีดวงตาแล้ว นางไม่เห็นกระทั่งสายตาก่อนจากไปของลูก“ชื่อเฟิง!” ท่านเทพอี้หยางกอดศพเย็นยะเยือกของบุตรชายสุดที่รักไว้แน่น ปล่อยโฮออกมาอย่างมิอาจกลั้นไว้ได้ ไม่ว่าบุตรคนนี้ของนางจะไร้ซึ่งความก้าวหน้าและทำให้นางผิดหวังเพียงใด แต่เขาก็เป็นบุตรชายที่นางให้กำเนิดด้วยเลือดเนื้อของตนเอง! หลายปีที่ผ่านมานี้เพราะนางกลัวว่านิสัยของบุตรชายจะไปยั่วยุเทพที่ไม่สมควรมีเรื่องด้วย นาง
