จึง ‘ส่ง’ เขามายังเมืองชายแดนเล็กๆ นางคิดไว้ว่าในเมืองไป๋เฟิงเมืองเล็กๆแห่งนี้ ไม่ว่าลูกจะก่อปัญหาอะไรก็ไม่ทำให้เทพเหล่านั้นเดือดร้อน
เช่นนั้นนางก็จะได้ช่วยจัดการปัญหาทุกสิ่งของลูกได้ง่ายดาย!และทำให้เขาใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขตามปรารถนาตลอดไป นางไม่ต้องการให้เขาก้าวหน้า ไม่ต้องการ! แต่ว่า…“ทำไม!” ท่านเทพอี้หยางไม่เข้าใจ สิ่งที่นางของ่ายดายเช่นนี้ ไยจึงมิอาจได้สิ่งที่ต้องการ สิ่งที่นางขอถือว่าง่ายมากแล้วมิใช่หรือทว่าเยี่ยนอวี๋ที่อ่านความคิดของท่านเทพอี้หยางออก นางก็กวาดตามองท่านเทพวัยกลางคนองค์นี้ และไล่รากไม้ไป๋เฟิงที่เตรียมจะตวัดลงมาอีกครั้งกลับไป นางดูออกว่าท่านเทพท่านนี้รักบุตรชายมาก น่าเสียดาย…“มีลูกแต่ไม่อบรมเป็นความผิดของมารดา เจ้าคิดว่าเมืองไป๋เฟิงเล็กๆ แห่งนี้จะไม่ปรากฏเทพที่เขาไม่ควรมีเรื่องด้วย แต่เคยคิดที่จะสอนให้เขาปฏิบัติตัวเป็นเทพที่ดี ไม่ก่อปัญหาหรือไม่” เยี่ยนอวี๋ผู้รู้จักหัวอกของมารดาดีก็พูดปลอบนาง แม้เยี่ยนชื่อเฟิงไม่เอาไหน แต่ความเจ็บปวดที่สูญเสียบุตรชายของท่านเทพอี้หยางในบัดนี้ เยี่ยนอวี๋ก็เห็นว่าเป็นคนละเรื่อง นางเป็นคนรู้จักแยกแยะมาแต่ไหนแต่ไรแต่จะทำอย่างไรได้ ท่านเทพอี้หยางไม่รับไว้ นางมองไปตามเสียงเมื่อเห็นหน้าตาของเยี่ยนอวี๋ นางก็รู้ทันทีว่าเหตุใดบุตรชายของนางจึงหาเรื่องผู้อื่น ทว่า…“นังสารเลว! ในเมื่อเจ้ามีใบหน้างดงามเช่นนี้ ก็ไม่ควรโอ้อวดให้บุตรชายข้าเห็น
