บัดนี้เจ้าฆ่าบุตรข้า กลับยังบอกว่าข้าสอนบุตรไม่ดีอีกหรือ”
ท่านเทพอี้หยางพูดขู่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“แม้บุตรข้ามีปัญหาจริง แต่หากพวกเจ้าไม่หาเรื่องเขา เขาจะทำผิดได้อย่างไร พวกเจ้ากลับไม่เพียงทำให้เขาตาบอด ยังเอาชีวิตเขาไปอย่างโหดร้ายเช่นนี้!”“ฮ่า!” อินหลิวเฟิงที่ฟังถึงตรงนี้ก็รู้สึกขบขัน “ตามที่เจ้าพูด กูไหน่ไนของพวกเราเกิดมาสวยเป็นความผิดของนางด้วยหรือ เพียงเพราะว่าบุตรชายของเจ้ามีปัญหา กูไหน่ไนของเราไปไหนมาไหนต้องหลบๆ ซ่อนๆ มิเช่นนั้นเป็นความคิดของกูไหน่ไนของเรารึ”“ใช่แล้ว!” ท่านเทพอี้หยางคิดเช่นนี้ “พวกเจ้ารู้ว่าเขาเจ้าชู้ยังมาหาเรื่องเขา ก็คือความผิดของพวกเจ้า! พวกเจ้ายังฆ่าเขา ข้าจะฆ่าพวกเจ้า เลือดต้องล้างด้วยเลือด!”“ถุย!” อินหลิวเฟิงอยากจะหัวเราะ “ใครจะไปรู้ว่าเขาลามกเจ้าชู้หรือไม่ เขาคือใครกัน บิดาเทียนตี้หรือหยวนสื่อเทียนจุน มารดาใครจะต้องรู้จักนิสัยของเขารึ”“เจ้า…” ท่านเทพอี้หยางสูดลมหายใจเข้าลึก “ตัวข้าไม่ถือสากับเทพเถื่อนตัวกระจ้อยหรอก องค์หญิงเจ็ด! ท่านโปรดช่วยข้าด้วย!”ตี้เซินที่ถูก ‘ขานเรียก’ กลับมิได้เอ่ยปากพูดอะไร ในความเป็นจริงแล้วตั้งแต่ที่มาถึงจนถึงบัดนี้ นางมิได้เอ่ยอะไรเลย เพียงแค่สำรวจกลุ่มคนเยี่ยนอวี๋อย่างสนอกสนใจ แม้แต่ท่านเทพอี้หยางพูดอะไรไปนางก็ไม่ได้ฟัง จึงย่อมไม่ได้ฟังคำขอร้องของท่านเทพอี้หยางเช่นกัน
บัดนี้นางกำลังมองสำรวจต้าซือมิ่งและเด็กน้อ
