ยที่เขาอุ้มไว้อย่างใจจดใจจ่อ“องค์หญิงเจ็ด ต้นไป๋เฟิงต้นนี้ผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ” เทพต้นไม้ผูเอ้อตัว ผู้เข้ามาช่วยเหลือจำเป็นต้องเตือนองค์หญิงเจ็ดที่ใจลอยตรงหน้าท่านนี้ “องค์หญิงเจ็ด ท่านระวังตัวด้วย”“หืม?” ตี้เซินที่ดึงสติกลับมาได้เล็กน้อยก็เลิกคิ้วถามว่า “ผิดปกติอย่างไร”“ยังไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ แต่ความสามารถของมันไม่ใช่ต้นไม้พิทักษ์ไป๋เฟิงธรรมดาๆ แล้ว” ผูเอ้อตัวกล่าวอย่างมั่นใจ ใบหน้าที่เขียวเหมือนใบไม้กลายเป็นสีเขียวดำเคร่งขรึมอย่างหาดูได้ยากตี้เซินชะงักเล็กน้อย “กลายพันธุ์รึ”“เป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ” ผูเอ้อตัวมิอาจยืนยันได้ในขณะเดียวกัน ท่านเทพอี้หยางที่ไม่ได้รับการตอบสนองก็โขกศีรษะลงพื้นเสียงดังลั่น “องค์หญิงเจ็ด ท่านโปรดช่วยอี้หยางด้วยเพคะ ชื่อเฟิงจะเลวร้ายเพียงใด เขาก็เป็นหลานชายของเทียนอ๋อง จะปล่อยให้เทพเถื่อนโอหังเช่นนี้มิได้!”ท่านเทพผิงเฉิงที่เพิ่งได้สติกลับมาจากความตกตะลึงและอาการเวียนศีรษะได้ยินดังนั้นก็รีบขอร้องวิงวอนตาม “องค์หญิงเจ็ดโปรดช่วยด้วยพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะเลวร้ายเพียงใด ก็เป็นถึงเจ้าเมืองผิงเฉิง แต่กลับถูกดูหมิ่นเช่นนี้…”
ท่านเทพผิงเฉิงเอ่ยคำที่เหลือไม่ออกแล้ว เพราะจิ่วอิงเคลื่อนไหวอีกแล้ววืด จิ่วอิงเหวี่ยงหางขึ้น มันสะบัดหางเล่นอีกครั้ง!“โอ๊ย!”“ช่วยด้วย!”“องค์หญิงเจ็ดช่วยด้วยยย”เหล่ากองทัพสวรรค์ที่ได้ยินว่าผู้ที่มาคือองค์หญิงเจ็ดต่างแหกปากร้องขอความช่วยเหลือเยี่ยนเสี่ยวเ
