่า!”“หิวแล้วใช่หรือไม่” ต้าซือมิ่งเอ่ยถามท้องของเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ขานตอบเสียง จ๊อกๆ ทันที เด็กน้อยก้มหน้างุด “หิว”อินหลิวเฟิงเกือบจะสงสัยแล้วว่าต้าซือมิ่งเป็นผู้ควบคุมความหิวของพ่อคุณทูนหัวหรือไม่ทว่าต้าซือมิ่งแค่เดาได้ว่าเด็กน้อยใช้พลังงานไปนานเพียงนี้ต้องหิวแล้วแน่นอน แต่ที่ไม่ได้บอกว่าหิวคงเป็นเพราะมัวแต่ตื่นเต้นจนลืมหิวแต่ท้องของเด็กน้อยให้ความร่วมมือดีเช่นนี้ ก็เป็นสิ่งที่หรงอี้คิดไม่ถึงเช่นกัน ทำเอาเยี่ยนอวี๋ที่เดินเข้ามาใกล้มองเขา “คงหิวมากจริงๆ”“ใช้พลังงานไปมากน่ะ” ต้าซือมิ่งพูดด้วยสีหน้าคงเดิมพลางหยิบนมแพะที่ยังอุ่นออกมาป้อนเด็กน้อย
เยี่ยนอวี๋มิได้สงสัยว่าเด็กน้อยหิวหรือไม่หิวจะเกี่ยวข้องกับการควบคุมอย่างลับๆ ของต้าซือมิ่ง แต่นางรู้ดีว่าที่ชายคนนี้อุ้มเด็กน้อยไม่ยอมปล่อยเพราะไม่ชอบให้เด็กน้อยมุดไปทั่วจนตัวมอมแมมเยี่ยนอวี๋ก็ชอบเด็กน้อยที่สะอาดสะอ้านเช่นกัน ดังนั้นนางจึงมิได้เปิดโปง เพียงแค่หันไปหาอินหลิวเฟิง “ใช้ได้ พัฒนาไปไม่น้อย”“เพราะบารมีของกูไหน่ไนแท้ๆ!” อินหลิวเฟิงตอบอย่างยินดีปรีดารู้สึกว่าการเลื่อนขั้นของตนเองครั้งนี้รวดเร็วและสบายมาก รู้สึกสุขท่วมท้นแล้วเยี่ยนอวี๋พยักหน้าพูดว่า “ในเมื่อเลื่อนขั้นแล้ว ยังไม่ไปช่วยเม่ยเอ๋อร์มัดพวกเขาอีก”“หืม? อ้อ! แต่ข้าไม่เป็นนี่นา!” อินหลิวเฟิงบอกว่าตนไม่เคยลงมือทำงานหยาบเช่นนี้มาก่อน“โง่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังยุ่งก็สละเวลามาดู
