ถูกอินหลิวเฟิงอินหลิวเฟิงรู้ว่าพ่อคุณทูนหัวอิจฉาริษยาจึงมิได้โต้กลับ เพียงแค่พูดว่า “แต่ข้าเรียนรู้ได้ พ่อคุณทูนหัวเจ้าดูเฉยๆ ก็พอนะ!”เมื่อพูดจบ อินหลิวเฟิงก็ไปช่วยเอ้อร์เหมามัดคนเหล่านั้นอย่างมีความสุข สุดท้ายกลับถูกเอ้อร์เหมาบ่นว่ามัดไม่แน่นอยู่หลายครา ทำเอาเด็กน้อยดื่มนมพลางหัวเราะใส่ “โง่!”
“เจ้านี่นะ” เยี่ยนอวี๋หยิกใบหน้าน้อยๆ ของเด็กน้อย นางมักจะรู้สึกว่าเด็กน้อยชอบแกล้งอินหลิวเฟิงเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัญญานั่น หรือเพราะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก ยังคงจำเรื่องที่อินหลิวเฟิงเคยรังแกเมื่อครั้นยังเล็กได้“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้ความคิดของแม่ก็หัวเราะ เมื่อเขาดื่มนมหมดแล้วก็ทำท่าอยากจะลงไปช่วยมัดคนอีกแล้วถึงอย่างไรบรรยากาศจับมัดคนในบัดนี้กำลังดำเนินไปอย่างคึกคักและกระตือรือร้น เอ้อร์เหมาและเม่ยเอ๋อร์เป็นกำลังหลัก พวกเขามัดกองทัพสวรรค์ รวมถึงแม่ทัพสวรรค์กัวเทาและท่านเทพผิงเฉิงท่านเทพซ่านเฉิงเสร็จแล้วชาวเมืองไป๋เฟิงรอบทิศที่ดูถึงตรงนี้ก็มิอาจใช้คำพูดอธิบายความรู้สึกของตนเองได้อีกต่อไป เพราะว่าบัดนี้พวกเขาสูญสิ้นสติจนรู้สึกตัวเบาหวิว ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกำลังเห็นคือภาพอะไรกันแน่!ส่วนเมืองไป๋เฟิง ต้นไม้โบราณไป๋เฟิงก็หายไปอย่างสมบูรณ์แล้วสายสืบของตำหนักอี้หยางที่ซุ่มอยู่บริเวณใกล้ๆ ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรเข้าเมืองหรือไม่“อุแว้!”และจิ่วอิงที่ดีอกดีใจเป็นพิเศษในครานี้ก
