็สะบัดหางของมันทีหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว! ทำเอาเหล่ากองทัพสวรรค์ที่ผูกไว้กับหางของมันทั้งพวงถูกเหวี่ยงจนหน้ามืดตาลาย
วืด!ตุบๆ! ตุบ…เสียงเหวี่ยงและเสียงร่วงหล่นอย่างมีจังหวะ ทำเอาจิ่วอิงสนุกสนานยิ่งนัก “เร็ว! เร็วเข้า! มัดให้หมด!”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตบแขนของท่านพ่ออย่างร้อนรน “พ่อ!ปล่อยเป่า!”เยี่ยนอวี๋กลับกำลังมองกองทัพสวรรค์ทั้งยวงนั้นด้วยสีหน้าสงบ“แต่เดิมข้าไม่หวังให้เป็นเช่นนี้”“พวกเขาหาเหาใส่หัวเอง” ต้าซือมิ่งที่รู้ความคิดของภรรยาดีขณะที่เขาสงบอารมณ์เด็กน้อยที่กระวนกระวายนั้นก็ยังสามารถโอบภรรยาที่อยู่ข้างกายไว้ “ทำตามที่เจ้าต้องการก็พอ ยังมีข้าอยู่ที่นี่”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าเจ้าตัวน้อยที่แต่เดิมกระวนกระวายก็หันกลับไปมองท่านแม่ของเขา “ยัง ยังมีเป่า!”ทำเอาเยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นหยิกแก้มน้อยๆ ของเด็กน้อยแล้ว “เจ้ารู้ว่าแม่คุยอะไรกับท่านพ่อหรือ”“รู้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า ข้ารู้ทุกอย่าง
เยี่ยนอวี๋มีความสุข นางจูบเด็กน้อยอย่างอดใจไม่ไหวทีหนึ่ง และยังยื่นมือออกไปเกาแก้มอวบอ้วนของเขา “ใช่จ๊ะใช่ แม่ชอบเสี่ยวเป่าที่สุดด้วย”“คิกๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยิ้มตาหยีถูกท่านแม่ของเขาหยอกเล่นจนหัวเราะคิกคัก เขากลิ้งไปมาในอ้อมอกของท่านพ่อจึงลืมเรื่องที่จะไปช่วยมัดคนแล้วเมื่อเยี่ยนอวี๋หยอกเด็กน้อยน่ารักน่าชังเสร็จ เอ้อร์เหมาที่คล่องแคล่วว่องไวก็มัดกองทัพสวรรค์ที่เหลือเสร็จนำหน้าเม่ยเอ๋อร์เทพไร้
