ูรดุร้ายที่เยี่ยนอวี๋เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ก็คงละอายที่ต้องมาระบายความแค้นเคืองลงที่สาวน้อยทว่าอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หายเมื่อท่านเทพอี้หยางกล่าวถึงเรื่องนี้ขึ้นอีกครั้งในบัดนี้ ใบหน้าแสดงรอยยิ้มอ่อนโยนของเทียนโฮ่วซีเหอก็แข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด!ถึงแม้อาการเกร็งเช่นนี้จะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ท่านเทพอี้หยางก็จับสังเกตได้ นางคุกเข่าลงอย่างตระหนก “อี้หยางพูดผิดไปแล้วเหนียงเหนียงทรงลงโทษหม่อมฉันด้วย!”“เจ้ากล่าวอะไรผิดหรือ” เทียนโฮ่วซีเหอถามกลับอย่างสงบ นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าท่านเทพอี้หยางมาหาเพราะท่านพี่ของนาง เรื่องในอดีตที่ชื่อฝานเทียนอ๋องเกือบถูกเหล่าขุนเขาและท้องทะเลทำร้ายจนตาย นางจะไม่รู้ได้อย่างไรท่านเทพอี้หยางก็รู้ว่า นางมิอาจปิดบังความคิดของตนเองไว้ได้นางจึงมิได้เก็บซ่อนไว้อีกต่อไป “เหนียงเหนียง แม้อี้หยางอยากจะรู้ท่าทีของท่านที่มีต่อเหล่าขุนเขาและท้องทะเล แต่หม่อมฉันมิได้จงใจซ ้าเติมความเจ็บปวดของพระองค์ แต่หากอสูรที่ไม่เห็นกฎสวรรค์อยู่
ในสายตากลับมา ตี้จวิน… ตี้จวินรำพึงถึงรักครั้งเก่า เกรงว่าพวกมันพูดอะไร ตี้จวินจะยินยอม หากองค์หญิงเจ็ดไม่รีบหาสามีที่มีอำนาจมากพอ เกรงว่าจะถูกส่งออกไป”“พวกมันกล้ารึ!” ซีเหอยิ้มเย็นชาเบาๆ “สวรรค์เก้าชั้นฟ้าในบัดนี้มิใช่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าเมื่อสามหมื่นปีก่อนแล้ว ข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกมันโอหังเช่นนี้อีกได้!”“มีวาจาของเหนียงเหนีย
