ด้ชัดว่าต้าซือมิ่งหูดี เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็หันไปปรายตามองอินหลิวเฟิงทีหนึ่ง ทำเอาฝ่ายหลังเสียวสันหลังวาบ จนเกือบจะอยากอธิบายสักเล็กน้อยแต่เด็กน้อยในครานี้ก็ชี้ไปที่กัวเทาที่กำลังคุกเข่าด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เลว!”หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่งจับกำปั้นข้างหนึ่งของเด็กน้อยไว้ เด็กน้อยคงปล่อยค้อนออกมาตีคนแล้วต้าซือมิ่งที่ห้ามปรามเด็กน้อยใช้กำลัง เขากลับไม่ได้กังวลว่าจะทุบตีจนคนเขาตาย แต่เป็นเพราะ… “เจ้ายังเด็ก ห้ามใช้ถี่เกินไป มิเช่นนั้นจะหิวเร็วนะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย ครั้นทำท่าจะแย้งอะไร เยี่ยนอวี๋ก็เดินมาข้างกายสองพ่อลูก มือข้างหนึ่งยังลูบศีรษะโล้นของเด็กน้อย “เสี่ยวเป่าเด็กดี เชื่อฟังท่านพ่อของเจ้านะ”“เลว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถลึงตามองกัวเทาที่กำลังคุกเข่าอย่างโมโหรู้สึกค้างคาใจยิ่งนัก!ส่วนกัวเทาในบัดนี้รู้สึกถึงเพียงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับบนร่างกายของตนเองรุนแรงขึ้นอีกเล็กน้อย ทำให้ถึงแม้เขาจะคุกเข่าอยู่ก็รู้สึกทนไม่ไหวจนเหงื่อไหลอาบหลังแล้ว และยังรู้สึกหายใจลำบากขึ้นมากกองทัพสามพันนายที่เหลือก็คุกเข่าทรุดตัวอย่างมิอาจทรงตัวได้จนพากันล้มเสียงดัง ตุบๆ แล้ว“ให้ตายเถอะ!” กัวเทาสีหน้าซีดเผือด “เจ้าคือผู้ใดกันแน่ รู้หรือไม่ว่าพวกเรารับใช้สวรรค์ การกระทำเช่นนี้ของเจ้าคือการปรามาสสรวงสรรค์ สบประมาทอำนาจเผ่าสวรรค์! แม้วันนี้พวกข้าจะถูกเจ้ากำราบ เจ้าที่ดูหมิ่นอำนาจเผ่าสวรรค์จะถูกประหารชีวิต
