องครักษ์เฉียนคิดว่านางรู้สึกกลัวแล้ว “ใช่แล้ว! รู้กาลเทศะหน่อย! ปล่อยพวกข้าเดี๋ยวนี้!”“ใช่แล้ว! รีบปล่อยพวกข้าเดี๋ยวนี้! มิเช่นนั้นพวกเจ้าจะเสียใจ!ไม่สืบว่าใครเป็นเจ้าเมืองเมืองไป๋เฟิงก็สร้างปัญหาเช่นนี้” องครักษ์องค์อื่นๆ ก็พากันเอ็ดตะโร พละกำลังและวิญญาณของพวกเขากลับคืนมา เห็นได้ชัดว่าเทพเหล่านี้มีความอดทนมากทีเดียวน่าเสียดาย…เพี๊ยะ!จิ่วอิงสะบัดหางทีหนึ่ง เหล่าเทพก็ลอยขึ้นไปก่อนจะร่วงตกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง ตุบตับๆ เหล่าเทพชั้นผู้น้อยที่ถูกความโหดเหี้ยมของจิ่วอิงหน่วงเหนี่ยวไว้ก็เจ็บจนร้องหาพ่อแม่ส่วนจิ่วอิงมันส่งเสียงเรียกอย่างมีความสุข “อี้เอ๋อร์มาเร็วเข้า! พาภรรยาและลูกของเจ้ามาด้วย ปู่จิ่วของเจ้าจะพาพวกเจ้าไปกินลมชมวิว!”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจ เขายื่นตัวไปหาจิ่วอิงแล้ว“พ่อ! เร็ว! อิงอิงไป!”ต้าซือมิ่ง “…”
“ครอบครัวเจ้าเรียกเจ้าว่าอี้เอ๋อร์หรือ” เยี่ยนอวี๋มองชายข้างกายเมื่อดึงสติกลับมาได้ และยังลองเรียกบ้าง “เสี่ยวอี้เอ๋อร์?” เหมือนกับนางเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?“ไม่เล็ก[1]นะ” ต้าซือมิ่งที่โอบเอวภรรยาก็พูดอย่างจริงจัง “เจ้าคิดว่าข้าเล็กหรือ”เยี่ยนอวี๋มองรูปร่างของชายคนนี้ที่สูงกว่านางมาก ช่างไม่เหมาะกับชื่อ ‘เสี่ยวอี้เอ๋อร์’ จริงๆ นางจึงสั่นศีรษะ “ไม่เล็กจริงๆ เช่นนั้นข้า…”“เรียกสามี” ต้าซือมิ่งพาภรรยาและลูกขึ้นหลังจิ่วอิง เขารบเร้าให้ภรรยาเรียกเขาว่า ‘สามี’“อิงอิง!” เจ
