้าตัวน้อยดีใจมาก เขาปีนขึ้นไปบนศีรษะที่อยู่กึ่งกลางของตัวจิ่วอิงแล้ว “อิงอิงงาม!”“แน่นอน!” จิ่วอิงที่ถูกชมก็ไม่สนใจเจ้าตัวน้อยที่เรียกเขาไม่ถูกแล้ว เขายังเรียกคนอื่นๆ อย่างอารมณ์ดีว่า “พวกเจ้ายังไม่รีบตามมาอีก!”“พวกข้า?” เอ้อร์เหมาและอินหลิวเฟิงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ตกใจเทพไร้ประโยชน์สององค์ตกใจยิ่งกว่า ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ทว่าก็ไม่เป็นไร เพราะจิ่วอิงคาบพวกเขาขึ้นไปบนหลังแล้วจากนั้น…
“ไปกันเถอะ!” จิ่วอิงที่ทะยานตัวออกวิ่งไม่ช้าและไม่เร็วเกินไปหากเทียบกับความเร็วของเทพย่อมช้ากว่า แต่หากเทียบกับรถลากในแดนมนุษย์ย่อมเร็วกว่า ดังนั้นเทพยี่สิบกว่าองค์ที่ถูกมันผูกไว้ที่หางและสะบัดไปมาคือ ความ ‘สังเวช’ ที่แท้จริง!“ฮ่า…” เด็กน้อยมีความสุขมาก! เขายังคว้าเขาสีเลือดทองบนศีรษะของจิ่วอิงไว้ ส่งเสียงร้องอ่อนเยาว์แต่เต็มไปด้วยพลัง “ลุย” ราวกับกำลังขี่ม้าเยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยที่ยิ้มร่า ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว ได้แต่ถามชายข้างกายว่า “ตอนเจ้าเป็นเด็กก็ซนเช่นนี้หรือ”ต้าซือมิ่งที่โอบภรรยาไว้ก็เม้มปากเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่สายตาที่มองเด็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเผยความทรงจำบางอย่าง…เยี่ยนอวี๋มองไปที่ชายตรงหน้าเพราะเขาไม่ได้ตอบ เมื่อนางเห็นเขาที่ยังสวมชุดมงคลสีแดงก็เพิ่งจะรู้สึกว่าเขาในวันนี้ต่างจากเขาที่สวมชุดดำมาโดยตลอดอย่างชัดเจนเพียงแต่นางยังไม่ทันได้ค่อยๆ ชื่นชมเขา เสียงดังเซ็งแซ่ก็ดังขึ้นจากข้าง
