หน้า เพราะเมืองไป๋เฟิงที่อยู่ไม่ไกล บัดนี้มีคนไม่น้อยเห็นจิ่วอิงที่วิ่งมาอย่างดุร้ายและเหล่าองครักษ์ที่ถูกมันผูกไว้กับหางของมันถูกเหวี่ยงไปมา!“บ้าเอ๊ย!”“นั่นไม่ใช่องครักษ์เฉียนของจวนเจ้าเมืองหรือ!?”
“เดี๋ยวนะ! เจ้าให้ความสำคัญผิดจุดหรือไม่…” เหล่าสามัญชนเมืองไป๋เฟิงที่ตกตะลึงกับจิ่วอิงดุร้าย พวกเขายังไม่ใช่เทพ เป็นเพียงผู้อพยพจากแดนสวรรค์ เนื่องจากบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นเทพ แม้พวกเขาจะยังไม่ได้เลื่อนขั้นเป็นเทพก็ตาม แต่ก็มีสิทธิ์เข้าออกเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของเทพสำหรับเมืองที่อยู่บนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะไม่มีทหารเฝ้าลาดตระเวน เพราะว่าเมืองแต่ละเมืองล้วนมีพลังป้องกันตนเอง! พูดง่ายๆ ก็คือเมืองเหล่านี้สามารถปกป้องตนเองได้!ดังนั้นเทพไร้ประโยชน์สององค์ที่ยังกล้าๆ กลัวๆ จึงเตือนอย่างวิตกกังวลว่า “ฝ่าเข้าไปไม่ได้! มิเช่นนั้นจะกระตุ้นพลังป้องกันของเมืองออกมา ถึงครานั้นพวกเราจะสูญสลาย…”เทพไร้ประโยชน์สององค์ยังไม่ทันพูดจบ พวกเขาก็พูดอะไรต่อไม่ได้แล้ว เพราะว่า…วิ้ง!แรงกดดันศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากกายเยี่ยนอวี๋ระงับการป้องกันเมืองที่ฝังไว้และพร้อมจะจู่โจมออกมา!ดังนั้นเหล่าชาวเมืองที่แต่เดิมตั้งตารอชมผู้บุกรุกเมืองเหล่านั้นถูกปราการป้องกันเมืองประหารชีวิตกลายเป็นเศษซากจึงไม่เห็นภาพดังกล่าว ได้ยินเพียงเสียงขอร้องวิงวอนของเทพองครักษ์เฉียน “ไว้ชีวิตข้าด้วย! ปู่จิ่ว… ไว้ชีวิตด้วยยย”
เพี๊ยะ!
