จิ่วอิงไม่ใช่อสูรใจเมตตา เทพเหล่านี้ร้องไห้หนักกว่าเดิมพวกเขาน่าอนาถเพียงใด จิ่วอิงก็ยิ่งดีใจเพียงนั้น ดังนั้นหางของมันจึงเหวี่ยงเป็นจังหวะไม่หยุด ป้าบ! ป้าบๆ!“แงงง…”เทพชั้นผู้น้อยบางองค์ถูกทรมานจนร้องไห้! ร้องไห้ชนิดที่เรียกได้ว่าฟูมฟาย พวกเขาอาเจียนออกมาไม่หยุด กระดูกในร่างกายก็เคลื่อนไปหมดแล้ว เจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนักไม่เพียงเท่านี้… เยี่ยนอวี๋ที่เก็บแรงกดดันศักดิ์สิทธิ์ลงก็เปล่งเสียงสง่าไพเราะออกมา “เจ้าเมืองเยี่ยนแห่งเมืองไป๋เฟิง ไสหัวออกมา”เยี่ยนอวี๋ไม่ลืมว่าเจ้าเมืองที่ครานั้นให้เทพไร้ประโยชน์สององค์ไปแดนมนุษย์ก็คือเจ้าเมืองเยี่ยนที่พูดถึงคนนี้ และไม่ว่าเจ้าเมืองคนนี้จะรู้ตัวหรือไม่ เขาก็กำลังช่วยฮ่องเต้หยวนคังเช่นนั้นถึงแม้เจ้าเมืองคนนี้ไม่ใช่เทพตกสวรรค์องค์นั้นที่อยู่เบื้องหลัง แต่ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง! เยี่ยนอวี๋ที่ตัดสินใจขึ้นมาสวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็ไม่ได้คิดจะค่อยๆ สืบหาคนร้าย นางจะใช้วิธีที่ง่ายและรุนแรงที่สุดเพื่อสืบหาความจริง ดังนั้น…“เจ้าเมืองเยี่ยนแห่งเมืองไป๋เฟิง ไสหัวออกมา” ประโยคที่เปล่งออกมานี้ดังก้องไปทั่วทั้งเมืองไป๋เฟิง สะเทือนเข้าไปในจวนเจ้าเมืองแห่งเมืองไป๋เฟิงทันที ทำเอาเหล่าชั้นผู้น้อยใหญ่ในจวนเจ้าเมืองที่กำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงงงงัน
นี่มัน…ผ่านไปครู่หนึ่ง เทพอาวุโสที่ถูกเชิญมาในงานเลี้ยงองค์หนึ่งก็จุ๊ปากทอดถอนใจเป็นองค์แรกว่า “จุ๊ๆ ฟังจากเสียงนี้แล้ว คนมาเยือนค
