ค่ะ! เทียนตี้” ผูถีเทียนอ๋องมีลักษณะต่างจากเทพทั่วไปอย่างชัดเจน ราวกับเป็นต้นโพธิ์ที่เหี่ยวเฉาก็ลุกขึ้นน้อมรับคำบัญชาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยทว่าคำบัญชาสองข้อสุดท้ายของเทียนตี้กลับทำให้เหล่าทวยเทพรู้สึกประหลาดใจ ซีเหอก็เอ่ยขึ้นอีกครา “ตี้จวิน เหล่าขุนเขาและ
ท้องทะเลฟังเพียง… ปฐมราชินีมาโดยตลอด สามหมื่นปีมานี้ก็หายสาบสูญไปแล้ว เกรงว่าจะไม่ง่ายหากจะเรียกกลับมาเพคะ”“ใช่แล้ว มิทราบว่าเหตุใดตี้จวินจึงเรียกพวกมันกลับมา” ซื่อฝานเทียนอ๋องแห่งสวรรค์ชั้นหนึ่งก็ไม่เข้าใจ เพราะว่าเขาจำได้อย่างแจ่มชัดจนถึงบัดนี้ว่า เมื่อสามหมื่นปีก่อน เพราะว่าการจากไปของปฐมราชินีหยวนชู ทำให้เทพดุร้ายเหล่านั้นก่อความวุ่นวายบนสวรรค์และทุบตีเขาเช่นใดในครานั้นเห็นได้ชัดว่าซื่อฝานเทียนอ๋องที่ลืมหายนะในครานั้นไม่ลงไม่สามารถเข้าใจได้ เทียนตี้ที่ถูกทุบตีจนเจ็บปวดแต่กลับโล่งใจอันที่จริงยังอยากจะถูกทุบตีอีกครั้ง…“เราย่อมมีดุลยพินิจของเรา” เทียนตี้มิได้บอกกล่าวสัญญาณการกลับมาของปฐมราชินีแก่เหล่าทวยเทพ เพราะว่าเขาคิดเห็นเช่นเดียวกับเหล่าขุนเขาและท้องทะเล การลงไปจุติบนโลกของปฐมราชินีต้องมีลับลมคมในแน่นอน!ดังนั้นเทียนตี้ผู้ไม่ใช่คนโง่เขลาย่อมไม่เปิดเผยความรู้สึกของตนเอง มิหนำซ ้าเขาจะพยายามปกปิดมันด้วย! แต่เขาก็จะพยายามหาปฐมราชินีให้เจอก่อนเพื่อปกป้องนางและต้อนรับนางกลับมา!ดังนั้นแม้เหล่าเทพสวรรค์จะเต็มไปด้วยคำถาม แต่กลับได้แ
