จะด่วน แต่ก็ไม่รีบถึงขนาดต้องแก้ไขทันที“ดี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าปรบมืออวบอ้วนของตน “แม่! พ่อนอนกับเสี่ยวเป่า!”เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวน้อยยังจำ ‘สัญญา’ ที่ท่านพ่อให้ไว้ เขาเข้าใจว่าการแต่งงานหมายถึงท่านพ่อและท่านแม่ของเขานอนกับเขาได้แล้ว แค่คิดก็มีความสุขแล้ว! เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกดีใจราวกับมีดอกไม้เบ่งบานในใจแล้ว “คิกๆ”เยี่ยนอวี๋หมดคำพูด นางขึ้นไปหยิกแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อย “เจ้านี่นะ!” ไม่รู้ว่าถูกท่านพ่อของเจ้าล้างสมองไปเท่าไร หลงทางไปหมดแล้ว“ฮี่ๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับมือท่านแม่ของนางพลางเรียกท่านพ่อ“พ่อ! จ๊อกๆ! จะ จะกินข้าวอร่อยๆ! ไม่ ไม่กินขนม”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กินขนมไหน่เกาไปหลายมื้อก็ไม่อยากกินขนมไหน่เกาอีกแล้ว เขาคิดถึงข้าวแสนอร่อยเช่นเนื้อสับ ไข่ตุ๋น และข้าวต้มปลาของเขาแล้ว!ทว่าคำพูดของเด็กน้อยทำให้เยี่ยนชิงเข้าใจผิด “ตั้งแต่ที่พวกเจ้าไปให้เสี่ยวเป่ากินแค่ขนมไหน่เกาหรือ มิน่าเล่าเขาจึงผอมแห้งเช่นนี้!”“?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง เพราะที่เขาผอมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับขนมไหน่เกาเยี่ยนอวี๋ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี “ท่านพ่อ ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ้าคะ”“แล้วต่อไปพวกเจ้าไปสวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็จะไม่มีเวลาทำอาหารให้เสี่ยวเป่าหรือ” เยี่ยนชิงมองต้าซือมิ่งด้วยแววตาจริงจังแต่ต้าซือมิ่งยังไม่ทันปริปาก เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็จับท่านตาของเขาไว้ “เกาเกาชอบ! เป่าชอบ! ก็ ก็แค่ตอนนี้ไม่กิน ห้าม ห้ามว่าพ่อเป่า!”เยี่ยนชิง
