อินสวินอี้สะดุ้งลุกพรวด! เพราะว่าเขารู้สึกค่อนข้างคุ้นหูกับเสียงนี้ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าฮ่องเต้หยวนคังอยู่ที่ไหน เขาย่อมตื่นตระหนกเป็นธรรมดา!“มารดามันเถอะ! คงไม่ใช่หรอกนะ โยวตูของข้าอีกแล้วหรือ” อินหลิวเฟิงเกือบสะอึกอีกครั้งแต่เยี่ยนอวี๋เพียงแค่เลิกคิ้วมิได้เผยสีหน้ากังวลออกมา “มิต้องเป็นห่วง เสี่ยวอิงอยู่ในสภาพดีมาก ไม่ได้กลายเป็นมาร โยวตูจะไม่เป็นอะไร”“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือ” อินสวินอี้ยังคงไม่วางใจทว่าอิงหลงโบราณในครานี้ แน่นอนว่ามันไม่ได้สร้างภัยพิบัติแก่โยวตู และที่มันคำรามก็ไม่ได้เป็นเพราะนึกครึ้มใจอะไร ความจริงคือเป็นเพราะมันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติแล้ว!เยี่ยนอวี๋เองก็รู้ว่าลูกน้องเก่าที่เพิ่งถูกชะล้างความชั่วร้ายออกไปไม่มีทางคำรามเพียงเพราะนึกครึ้มอกครึ้มใจ แต่นางก็มิได้รีบร้อนไปถามทว่าราวกับว่าเด็กน้อยตกใจเสียง เขามุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อราวกับหนอนตัวหนึ่ง ทำให้ต้าซือมิ่งยิ่งรู้สึกเหมือนกับเมื่อครั้งเพิ่งเจอเด็กน้อยไม่นาน แม้ตอนที่เด็กน้อยกระดึ๊บเหมือนหนอนมา
ข้างกายเขาจะมีอายุเพียงสองสามเดือน ซึ่งมีขนาดตัวเล็กกว่าตอนนี้มาก แต่ในสายตาของต้าซือมิ่งแล้ว เขาก็รู้สึกไม่ต่างกันเลย…โชคดีที่เขาไม่ใช่พ่อมือใหม่แล้ว สามารถจัดการกับเด็กน้อยที่กระดึ๊บไปมาเช่นนี้ได้สบาย เขาไม่เพียงลูบหลังอันอ่อนนุ่มของเด็กน้อย ยังปลอบเด็กน้อยด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน “โอ๋”“พ่อ…” เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนเสี่
