ยวเป่าที่ไม่ลืมเรียกพ่อแม้ขณะที่หลับอยู่อย่างรู้สึกไม่ปลอดภัยต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยเล็กน้อย “พ่ออยู่นี่ ไม่เป็นอะไรนะ”“แม่…” เด็กน้อยพึมพำเรียกแม่ มิได้เลือกที่รักมักที่ชังเยี่ยนอวี๋ก็ขานตอบและปลอบเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน “แม่ก็อยู่นี่จ๊ะ”เด็กน้อยคว้าตัวแม่ของเขาด้วยสัญชาติญาณ ฝ่ายหลังก็วางมือไว้ข้างหน้าเด็กน้อยอย่างให้ความร่วมมือ เด็กน้อยจับมือนางและแขนของท่านพ่อเข้ามากอดเข้าด้วยกันเยี่ยนชิงดูถึงตรงนี้ก็ถือโอกาสพูดถึงงานสมรสของทั้งสอง“หลังจากจัดการฮ่องเต้หยวนคังเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าสองคนก็แต่งงานกันเถอะ” เขาเห็นว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เองก็เปิดใจรับว่าที่ลูกเขยคนนี้แล้ว
ครั้งนี้ต้าซือมิ่งยังไม่ทันได้พูดอะไร เยี่ยนอวี๋ก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “อืมท่านพ่อเลื่อนวันขึ้นมาให้เร็วกว่านี้สักเล็กน้อยเถอะ”เยี่ยนชิง “…”ออกไปครานี้กลับมาบุตรสาวสุดที่รักตั้งตารอแต่งออกแล้วหรือก่อนหน้านี้ยังไม่เป็นเช่นนี้เลย เห็นได้ว่าหรงอี้เจ้าคนบัดซบนี่ทำอะไรลงไปแน่นอน“ช้าหน่อยก็ใช่ว่าไม่ดีเสียหน่อย ถึงอย่างไรก็ตกลงว่าจะแต่งอยู่แล้ว ก็ไม่ได้รีบร้อนมากอยู่แล้วนี่” เยี่ยนชิงที่รู้สึกหวานอมขมกลืนก็รู้สึกเสียใจที่พูดถึงเรื่องแต่งงานขึ้นมาแต่แล้วเยี่ยนจื่อเสาก็ ‘ทรยศ’ พ่อเฒ่า “ท่านพ่อ ท่านปากไม่ตรงกับใจอีกแล้ว ท่านเตรียมสินเดิมให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไว้แล้วนี่ขอรับ”“พ่อเสียใจตอนนี้ไม่ได้หรือไง!” เยี่ยนชิงได้เหตุผลจัดการลูกอีกหนึ่ง
