เรื่องแล้วเยี่ยนจื่อเยี่ยได้แต่ส่ายศีรษะแทนน้องรองผู้โง่เขลา ในขณะเดียวกันก็เป็นคนแรกที่ถามว่า “น้องเขยเจ้าเป็นอย่างไรบ้างแก้ปัญหาเรียบร้อยหรือยัง”สองพ่อลูกอินสวินอี้ได้ยินดังนั้นก็เหงื่อตก เพราะพวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งเป็นอะไร ทว่าทั้งสองก็เดาได้ว่า ‘การหายตัวไป’ ของทั้งสองท่านนี้ต้องไปทำการใหญ่มาแน่ๆ ตอนนี้ดูท่ายังเกี่ยวข้องกับต้าซือมิ่งด้วย
“แก้ไขแล้วเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ตอบ ส่วนเรื่องความจำ…เยี่ยนอวี๋เหลือบมองต้าซือมิ่ง ฝ่ายหลังเองก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่พอดี เขามองตอบด้วยดวงตาที่ยังคงเศร้าสลดราวกับเต็มไปด้วยความรู้สึกนับพัน“แค่ก!” เยี่ยนอวี๋เบือนหน้า “ตอนนี้เหลือเพียงปัญหาเรื่องฮ่องเต้หยวนคัง ต้าซย่าก็จะพ้นภัยแล้ว”เยี่ยนจื่อเยี่ยเห็นว่าความรักของทั้งสองดีขึ้นกว่าก่อนที่จะไปแดนมืดวิญญาณอสูรมาก เขารู้ว่าเป็นเพราะทั้งสองฟันฝ่าเหตุการณ์ร้ายแรงมาด้วยกัน มิเช่นนั้นคงไม่มีความคืบหน้ารวดเร็วเช่นนี้นี่คือสิ่งที่เยี่ยนจื่อเยี่ยอยากจะเห็น ในเมื่อเป็นคนที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกันตลอดชีวิต การมีความรักยิ่งแน่นแฟ้นย่อมยิ่งดี มิหนำซ ้าหนทางในอนาคตของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เกรงว่าคงไม่ใช่ที่ที่พี่ชายเช่นเขาหรือท่านพ่อและน้องสามารถอยู่เคียงข้างได้ ไม่แน่ว่าในอนาคตอันใกล้ คนที่สามารถอยู่เคียงข้างเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้จะมีเพียงน้องเขยคนนี้แล้ว ดังนั้น… เมื่อเยี่ยนจื่อเยี่ยคิดถึงตรงนี้ก็พูดขึ้นว่า “แต่
