งเร็วหน่อยก็ดี”และสิ่งที่เยี่ยนจื่อเยี่ยคิดก็เป็นสิ่งที่เยี่ยนชิงคิดถึงตั้งแต่แรกเช่นกัน มิเช่นนั้นเขาคงไม่กล่าวถึงพิธีสมรส เพียงแต่ว่าเมื่อต้องพูดออกมาจริงๆ เขาก็ยังคงรู้สึกอาวรณ์บุตรสาวสุดที่รัก
ทว่าในตอนนี้… เยี่ยนชิงได้แต่เก็บอารมณ์ที่อยากจะจัดการบุตรชายไว้ กล่าวว่า “ไปเถอะ ข้าพาพวกเจ้าไปหาท่านแม่ของพวกเจ้า”“ปล่อยข้าและหลิวเฟิงตามอัธยาศัยเถิด” อินสวินอี้พูดขึ้นทันทีในขณะเดียวกันก็พาอินหลิวเฟิงไปด้วย เขาอยากให้เจ้าหมอนี่พาเขาผู้ซึ่งมาสำนักชางอู๋เป็นครั้งแรกเดินชมสำนักชางอู๋สักเล็กน้อยส่วนจิ่วอิง มันหนีไปนานแล้ว ตั้งแต่ที่มันพบว่าต้าซือมิ่งกำลังจะมา มันก็หนีไปแล้ว…เพียงแต่ว่าอินสวินอี้เพิ่งจะเอ่ยขอตัว ลูกไก่ที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นว่า “แล้วข้าล่ะ”“เฮ้ย!” อินหลิวเฟิงตะลึงงัน แต่เดิมเขาคิดว่าลูกไก่จิ้มลิ้มตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของคุณชายน้อย เพราะลูกหนูกลายเป็นจิ่วอิงไปแล้ว กอดไว้ไม่ได้แล้ว ใครจะไปคิดว่า… เหมือนกับว่ามันจะไม่ได้เป็นเพียงไก่บ้านธรรมดาๆเยี่ยนจื่อเสาเองก็อดถามไม่ได้ “หรือว่ามันเหมือนจิ่วอิง เป็นอะไรนั่นเหมือนกัน?”“อืม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ลูกไก่มีสายเลือดสามมหาอสุรกายดุร้าย อีกทั้งยังสืบทอดทักษะส่วนหนึ่งของจักรพรรดิอสูร”“…” ทุกคนในห้องตาเหลือกตาพอง
แม้ว่าสุดท้ายแล้วเยี่ยนชิงจะพาทุกคนไปหน้าหลุมศพของภรรยาสุดที่รักได้ด้วยสัญชาติญาณ เขาก็ยังตะลึงเช่นกัน “เจ้าดูสิ วันๆ
