้องไปเองในขณะเดียวกัน…จิ่วอิงหายวับมาเขตโยวตู จากนั้นมันก็สำรวจอย่างกล้าๆ กลัวๆคงจะกำลังสัมผัสกลิ่นอายของต้าซือมิ่ง เมื่อมันมั่นใจแล้วว่าเขายังไม่ออกมา มันก็เตรียมจะหายตัวอีกครั้ง!ทว่า…“เอ๋?”จิ่วอิงที่พบว่ามีสิ่งผิดปกติก็เงยหน้ามองท้องฟ้าทันทีโชคดีที่จิ่วอิงในบัดนี้กลายร่างเป็นคนแล้วจึงไม่ได้ทำให้ผู้คนแตกตื่น ทว่าเนื่องจากเขาหิ้วอินหลิวเฟิงและเอ้อร์เหมามาจึงมีทหารโยวตูเร่งมาหาแล้ว “นายน้อย!?” นายท่านน้อยของพวกเขาถูกลักพาตัว!?“ไม่เป็นอะไร!” อินหลิวเฟิงรีบเอ่ยก่อนจะพักหายใจ เขาปรึกษากับจิ่วอิงว่า “ท่านปู่จิ่ว จะว่าไปแล้วท่านปล่อยมือให้ข้าและเอ้อร์เหมาได้พักหายใจหน่อยได้หรือไม่”
“ได้” ครั้งนี้จิ่วอิงกลับคุยด้วยง่ายเพราะว่าเมื่อเขาปล่อยตัวทั้งสองแล้วก็หายตัวไปทางภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลที่อยู่บนท้องฟ้าทันที ทำเอาอินหลิวเฟิงตกใจ “ท่านปู่จิ่ว! ท่านทำอะไรน่ะ”“อย่ามายุ่ง!” จิ่วอิงไม่ได้มีนิสัยชอบรายงานต่อผู้ใด แต่การกระทำของเขาก็เรียกความสนใจของอีอิ่นอีอิ่นปรากฎกายบนท้องฟ้าในทันทีก็เห็นจิ่วอิง เมื่อเขาเห็นรูปร่างของฝ่ายตรงข้าม เขาก็มั่นใจว่านี่คือจิ่วอิง อสูรร้ายที่ลู่หมิงกล่าวถึงเป็นพิเศษในจดหมาย ทั้งสองจึงไม่ได้เกิดการปะทะที่เกินความจำเป็นทว่าเมื่ออินหลิวเฟิงเห็นอีอิ่นปรากฎบนท้องฟ้า เขาก็รีบเอ่ยแนะนำว่า “อาจารย์จี้จิ่ว นั่นคือท่านปู่จิ่วอิง ลูกน้องของต้าซือมิ่ง ไม่มีเจตนาร้ายขอรับ”“ข้ารู
