“น่าอิจฉาจังเลย!” ลูกไก่สีเหลืองตบปีกปุกปุยสีเหลืองนวลของตนเองเบาๆ และมองสองพ่อลูกด้วยความอิจฉา “แต่ว่าหากเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่มีพ่อแล้วสิ”“คงไม่มีแล้วนะ” ตี้อั้นครุ่นคิด “จักรพรรดิอสูรและชายคนนี้น่าจะเป็นคนมีสองร่าง ตอนนี้ทั้งสองร่างรวมกันแล้ว ความเป็นมารของจักรพรรดิอสูรก็หายไปแล้วด้วย เช่นนี้จักรพรรดิอสูรน้อยเจ้าก็ไม่มีพ่อแล้วมิใช่หรือ”ลูกไก่เสียใจ “แล้วข้าจะทำอย่างไรดี”“กลัวอะไรเล่า เจ้ามีพ่อสามคนมิใช่หรือ” ตี้อั้นคิดว่า “เจ้ามีพ่อหลายคนเช่นนี้ไยต้องกังวลอีก อีกอย่างจักรพรรดิอสูรที่ไม่มีพ่อดีจะตายไป ต่อไปเจ้าก็จะได้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิอสูรโดยที่ไม่ต้องถูกขัดขวาง ขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้เลย! สมบูรณ์แบบ”“…ก็ถูก” ลูกไก่คิดว่าตรรกะนี้ไม่เลวเลยพลันรู้สึกดีอกดีใจ “ถึงอย่างไรข้าก็มีพ่อหลายคน หายไปคนหนึ่งก็ไม่เป็นอะไรหรอก แต่นายท่านน้อยมีพ่อเพียงคนเดียว ข้าเสียสละให้เขาแล้วกัน!”“นั่นน่ะสิ!” ตี้อั้นก็คิดว่าสมเหตุสมผลดีจากนั้นเยี่ยนอวี๋ไม่จำเป็นต้องปลอบลูกไก่ มันก็ปลอบใจตนเองแล้ว อีกทั้งยังเปิดใจยอมรับความจริงที่ว่าตนไม่มีพ่อใหญ่แล้ว ช่างปรับตัวได้เร็วจริงๆ ทั้งยังรู้จักเคารพนับถือพี่ดี…
ประจวบเหมาะกับที่เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี คราวนี้ดีแล้ว ต้าซือมิ่งไม่ต้องเป็น ‘พ่อไก่’ อะไรนั่นแล้ว ถือว่าเป็นไปตามความต้องการของเขาทว่าลูกไก่ยังคงอิจฉาสองพ่อลูกหรงอย่างมาก “ไม่รู้ว่าพ่อท
