ี่เหลือจะดีเช่นนี้หรือไม่ หากดีไม่เท่าเขา ข้าเสียเปรียบแย่เลย”“ก็ต้องขึ้นอยู่กับดวงแล้วล่ะ” ตี้อั้นกล่าว “อย่างเช่นพ่อข้า เรียกได้ว่าต ่าช้า เขาหลับนอนกับตี้อั้นตัวเมียหลายร้อยตัว มีลูกนับไม่ถ้วนเขาคงไม่รู้ว่าข้าเป็นลูกของเขา”“แย่ขนาดนั้นเลย…” ลูกไก่เห็นอกเห็นใจตี้อั้น“เฮ้อ ไม่เท่าไรหรอก เขาเองก็แย่เหมือนกัน สุดท้ายถูกลูกตัวไหนกินไปไม่รู้” ตี้อั้นไม่รู้สึกเสียใจกับพ่อเลวเลยสักเล็กน้อย “แม่ข้าค่อยยังดี เสียดายที่นางจากไปเร็ว แต่ก็เป็นเรื่องปกติในแดนมืดแห่งนี้ข้าชินแล้วล่ะ”ลูกไก่จึงยิ่งรู้สึกสงสารตี้อั้น มันจึงถามเยี่ยนอวี๋ว่า “เจ้านาย ต่อไปให้คลานคลานอยู่กับพวกเราได้หรือไม่ขอรับ”“ไม่เป็นไรๆ อย่าพาข้าเข้าไปโลกของลูกพี่เช่นพวกเจ้าเลยจะดีกว่า” ตี้อั้นเชื่อว่าที่ครั้งนี้มันยังมีชีวิตรอดมาได้ล้วนเป็นเพราะโชคช่วย ต่อไปคงไม่ได้โชคดีเช่นนี้แล้ว แม้ว่าจะยังโชคดี หัวใจของมันก็รับไม่ไหว อย่าเลยดีกว่า ระทึกใจเกินไป“แต่ข้าชอบคลานคลาน!” ลูกไก่พูด
ในขณะที่เยี่ยนอวี๋จำเป็นต้องมองสองพ่อลูกก็อธิบายกับลูกไก่ไปพลางว่า “คลานคลานออกจากแดนมืดไม่ได้ มันจำเป็นต้องอยู่ในแดนมืดจึงจะมีชีวิตได้ ถ้าให้มันไปกับพวกเรากลับกลายเป็นการทำร้ายมัน หากลูกเจี๊ยบชอบคลานคลาน ค่อยมาเยี่ยมมันบ่อยๆ ก็ได้”“ใช่แล้วๆ!” ตี้อั้นรู้สึกขอบคุณในความมีเหตุผลของเทพธิดา มิเช่นนั้นมันคงถูกจักรพรรดิอสูร ‘ใช้เป็นทาส’ ถึงแม้จักรพรรดิอสูรน้อย
